Auteur archief:jan luiken

Het brein is aan het roesten. Het knarst en piept aan alle kanten. Het hapert ook blijkens de veelvuldige verzuchtingen zoals ‘hoe heet dat ook alweer’ en ‘het ligt op het puntje van mijn tong’ of ‘ik kan er even(!) niet opkomen. Inmiddels rust er al zoveel op dat puntje van mijn tong dat hetMeer lezen over “BREINKRAKER”

Vandaag ben ik filosoof Voel me stoïcijn Stoei met mezelf in de alkoof Van mijn onderbewustzijn Natuurlijk zag ik ze al voor me. Grote, groene, grazige weiden vol van onverstoorbare rust en vlaktes van gelijkmoedigheid. En dat contemplatieve toekomstbeeld zou dra mijn dagelijkse leven zijn. Ik had besloten me te gaan verdiepen, ik zou meMeer lezen over “DE STOICIJN IN MIJN”

Buiten is het nat en onstuimig. Het Nieuwe Jaar is nog maar net begonnen. Binnen staat de Kerstboom, gelukkig, nog in de volle glorie. Ik geniet altijd volop van de dagen na Kerst en Oud/Nieuw en saboteer alle bewegingen die anderen neigen tot opruimen. In de vroege ochtend, voordat iemand beneden komt, stoffer en blikMeer lezen over “KUM JOE”

Alweer een aantal jaren verkeer ik in de luwte van de politiek en, jawel, zelfs met afstand tot het Binnenhof maar ik vrees dat dit gaat veranderen. Dit behoeft enige toelichting, denk ik. Het zit zo. Altijd als Plasterk wat vaker in beeld komt krijg ik met enige regelmaat te horen dat ik op hemMeer lezen over “Plasterk”

Flatssssjch. Het geluid suisde langs mijn oor en kwam plots tot stilstand. We kwamen terug uit de stad. We hadden iets te vieren, echt iets te vieren. Daar hoorde een feestelijk taartje bij en omdat we echt iets te vieren hadden bestelden we eensgezinds een flesje champagne als begeleiding van de citroenmerengue. De meegenomen parapluMeer lezen over “Bekakte Kop”

Het was zo’n veelbelovende ochtend in de vroege herfst. Ik dwarrelde door de iconische contreien van het Rijk van Nijmegen en had mij voorgenomen me geheel zintuiglijk open te stellen. Hoe ik me dat zou moeten voorstellen was nog niet duidelijk en, eerlijk gezegd, nu nog steeds niet maar, zo nam ik mij voor, ikMeer lezen over “De Zwarte Hengst en de Zware van de Weduwe”

Al op 21 december ben ik jaarlijks in de ban van de lente. Dat zit zo. Op 21 december begint de winter en dan beginnen de dagen te lengen en, daar komt ie, na 3 maanden wordt het ook nog eens lente. Heerlijk, dan barst de natuur hartstochtelijk uit zijn voegen, het klatergoud spat vanMeer lezen over “HOEZO LENTE”

Met een clubje buurtgenoten fietste ik naar een avondje ‘Science’ en we trotseerden de mistroostige regen en terecht want we kwamen uit bij een warm café dat rook naar dampende regenjassen, geurige koffie en lekkere biertjes.  Het zou een avondje psychopathie worden en dat wij niet de enige geïnteresseerden waren bleek bij binnenkomst, het wasMeer lezen over “ZZ”

Kerst was in aantocht en de kleinkinderen uit Engeland, met hun ouders, zouden ook komen. Blijkbaar was er sprake van enige bezorgdheid want op een winterse ochtend ontving ik het volgende appje: ‘Dear Opa, please can we have: Satay sauce, Lasagne, Kerst Stol, Roast Turkey, Soy milk, Mango and Stroopwafels.’ Bij ‘dear opa’ smelt ikMeer lezen over “DE LOTGEVALLEN VAN DE KALKOEN DIE DE DANS NIET WIST TE ONTSNAPPEN”

’Tjongejongejonge’ Ze bungelden allebei nog wat onwennig in de naar hars ruikende Kerstboom. Samen met talloze glinsterende Kerstballen en andere Kerstboombewoners. Met uitzicht op een besneeuwde winkelstraat waar het wemelde van haastig inkopen doende mensen. Het Kerstmannetje, blozende wangen en een rondborstig buikje, draaide tegendraadse krulletjes in zijn sneeuwwitte baard. ‘Wat tjongejonge?’ Hij keek nieuwsgierigMeer lezen over “DE KERSTBOOM, EEN VEILIGE HAVEN?”