Auteur archief:jan luiken

GOLDA Haar gegroefde gelaat heeft me vaak vanaf de voorpagina aangekeken. Soms strijdlustig, soms verontwaardigd, soms bedroefd en vaak oogde ze vermoeid. Bijna een halve eeuw geleden alweer, is ze op 80-jarige leeftijd overleden. Toch moet ik tegenwoordig weer vaak aan haar denken en vraag me dan af hoe ze over de huidige wereld zouMeer lezen over “GOLDA”

Blond, blauw en blakend. Wie wil er nou niet zo uitzien als Robert. Nou, ik wel dus vroeger! En dan dat lachje, ze zouden allemaal voor me smelten. En vervolgens met vanzelfsprekende bravoure als een een jonge Sundance van de hoge rotsen springen in de kolkende rivier deep down under. Maar dat werd dan nogMeer lezen over “ROBERT”

‘We moeten jouw klerenkast weer eens opruimen’ klonk het monter. Ik schrok op. En dat is niet voor niks. Het ojee-gevoel, daar gaan we weer, vluchten kan niet meer daalde diep in, zakte naar mijn voeten waarna die in beton leken te zijn gegoten. Er werd ergens ‘lekker fris’ geroepen en toen wist ik zekerMeer lezen over “OPRUIMEN”

Het joch had acht uur gelopen en wist uiteindelijk twee kilo meel te bemachtigen. En dan wordt het hem afgepakt, hij wordt beroofd. Het journaalfragment toont een tengere jongen met wijd opengesperde ogen. Hij is geëmotioneerd, allicht. Natuurlijk, hij is boos dat hij zijn meel kwijt is en wanhopig dat hij nu zand zal moetenMeer lezen over “GAZA BOY”

In de aanloop naar Koningsdag begint er bij mij een vuurtje te smeulen. Een aangenaam vuurtje kan ik alvast verklappen. Het zijn niet de oranje attributen in de winkels en ook niet het vooruitzicht op de Koningsnach laat staan de talloze markten waar de goedbedoelde rotzooi je staat aan te grijnzen en waar ik altijd,Meer lezen over “KONINGSDAG”

Eerlijk is eerlijk. Het ligt niet aan mijn vader. Hij heeft tijd noch moeite bespaard om van mij een autojongen te maken. Dat is niet gelukt, dat vertel ik maar alvast. Er was ooit een hoopvolle periode waarin ik elke type auto, inclusief de subtypes, foutloos wist te onderscheiden. Maar zelfs dat lukt heden tenMeer lezen over “AUTOJONGENS”

Zo’n heerlijke zomerochtend. Het zonnetje zoekt haar bestemming in symbiose met de nog verkoelende nachtbries. Ik loop het rondje van het hondje en de broodnodige P en P is tot beider tevredenheid afgehandeld en opgelucht ter bestemder plekke verwerkt. Opgewekt vervolgen wij ons pad. Zij op korte pootjes laag bij de grond snuffelend en ikMeer lezen over “JAPANSE DUIZENDKNOOP”

De pianist ging weer zitten achter de vleugel. Het applaus ebde weg. Het werd langzaam stil in het Concertgebouw. De jonge pianist sloot zijn ogen, concentreerde zich op een toegift. Even aarzelend, alsof hij nog niet wist wat hij zou gaan spelen, de vingers boven de toetsen en dan de eerste noten. Bekende tonen. IkMeer lezen over “DE TOEGIFT”