DECORUMVERLIES

In mijn streven een goed en deugdzaam leven te leiden kom ik mezelf nog wel eens tegen. Meestal probeer ik dat, al dan niet succesvol, met de mantel der liefde te bedekken en troost ik mezelf met de gedachte dat vallen en opstaan bij het leven, het echte leven, hoort. En me zelf troosten lukt goed. Ik heb daar dan ook ruime ervaring in gekregen tijdens al die jaren dat ik inmiddels meedraai. Zo kan ik heel veel troost putten uit een zak chips. Een zak chips?? Jawel, een zak chips. Niet een zakje maar zo’ n grote volle zak. Dat krakende en gekmakende vermalende genoegen. Ongekende en ongetemde speekselvloed. Tantaliserend. Alle smaken zijn welkom, maakt niet uit, het troost. De grootste troost biedt echter de chips met cheese en onion flavour. Er waren tijden dat ik de cheese en onion verstopte en pas verslond als iedereen naar bed was. Dat doe ik niet meer maar voordat u nu denkt dat ik mijn leven gebeterd heb of dat ik beschik over geweldige zelfbeheersing moet ik u teleurstellen. Er zijn gewoon geen chips in huis. Geen chips, geen troost, althans niet op deze eenvoudige doch geestelijk voedzame manier. Het leidt wel tot ongepast en ongewenst gedrag. Ik selecteer verjaardagen en partijen op de kans dat er al dan niet chips zullen zijn. Of ik kan bijna grensoverschrijdend loeren naar kinderen met een zakje chips in hun handen of met een schalkse blik een schaal chips onder de arm nemen om die in de hoek van de feestruimte met zilte vingers te verorberen. Ja, als de chips is in de man…. of gewoonweg decorumverlies.

Ik noemde al het vallen en opstaan in mijn streven naar een goed en deugdzaam leven. Een van de facetten van zo’n leven is dat ik graag buiten verkeer en bij voorkeur lopend of fietsend. Ik ga bij wijze van spreken bijna op de fiets benzine tanken. Dat fietsen, hoe ontspannen ook, bergt een zeker risico in zich zoals ik herhaaldelijk heb mogen ervaren als ik weer op hardhandige wijze contact maakte met de straat. Al jaren denk ik dat het beter zou zijn als ik….. of krijg ik goedbedoelde adviezen om… Daar ben ik Oost-Indisch doof voor geweest en dat gaat me verrassend goed af want ik ben op Java geboren. Een goed leven houdt in dat je ook goed voor jezelf zorgt en als ik dan aan mijn tere eierschaaltje denk dat de broze hersentjes moet beschermen wordt mijn verzet tegen de fietshelm wankelmoedig en begin ik op mezelf in te praten. Ik overlegde eens met een groepje vijftigers. Over zo’n helm.  Ze vonden het een goed idee maar waren er zelf nog niet aan toe want ‘het ziet er niet uit’ en ‘mijn haar gaat er aan’ en bij die laatste opmerking knikte een kaalhoofdige man met een glimmende schedel mismoedig. Ze vonden het allemaal wel verstandig van me, “zeker op jouw leeftijd”. Ik voelde me niet overtuigend geholpen en vreesde juist op mijn leeftijd tot de categorie malle Pietje of gekke Henkie te verworden terwijl het busje komt zo al met hebzuchtig ronkende motoren dampend op de hoek van de straat ongeduldig stond te trappelen. 

Ik nam een dramatische stap en lichtte mijn huisgenote in. Daarmee was het gedachten experiment onomkeerbaar geworden. Maar dat was ook goed voor mijn proces van aarzelende acceptatie. Het duurde nog enkele weken voor het ding in huis kwam. Het ziet er inderdaad echt niet uit en hoewel ijdelheid in filosofisch opzicht een deugd genoemd kan worden ben ik heden met ’n één-twee-drie in godsnaam gevoel op de fiets gestapt met het malle hellempie op mijn kop. Mensen reden met een boog om me heen, vitrages werden opgelicht en vol afschuw weer neergelaten, sommigen begonnen spontaan te hinniken, onderdrukt geproest, ongegeneerd wijzen en misprijzende blikken. Een luid kakelende kinderklas verstomde. Open monden. 

Ondertussen probeerde ik in etalageruiten het beeld op te vangen van een manmoedige fietser in aerodynamische symbiose met zijn helm. Niet gezien. Helaas. Wel een jakkerende vent met decorumverlies.

Thuisgekomen had ik behoefte aan troost. Maar ja, geen chips in huis. Naar Appie? Nou nee, moest ik weer de fiets op met die malle helm.

Ik kan natuurlijk ook gaan lopen….