Auteur archief:jan luiken

Thuis is mijn resocialisatie in volle gang.Vertrekken die altijd toegankelijk waren zijn nu gebarricadeerd. Manden, reiswiegjes, benches all over the place. Mijn schoenen die nog weleens slingerden zijn na een paar veterincidenten keurig opgeruimd. Dat zou je winst kunnen noemen. De keerzijde is dat ik al een spagaat heb gemaakt over een nog niet verorberdMeer lezen over “Resocialisatie (11-2-’19)”

Ze is er nog niet maar eigenlijk ook al wel.Het hele huis is al zwanger van haar komst.Het is warm en welkom.De beschuiten met muisjes zijn gesmeerd.Alles wat knaagbaar lijkt is verwijderd of opgebonden boven de bijtgrens.De barricades om leefruimtes te scheiden zijn bedacht en gereed om opgeworpen te worden.Het reiswiegje om haar op teMeer lezen over “Socialisatie (2-2-’19)”

Ze is er nog niet maar eigenlijk ook al wel.Het hele huis is al zwanger van haar komst.Het is warm en welkom.De beschuiten met muisjes zijn gesmeerd.Alles wat knaagbaar lijkt is verwijderd of opgebonden boven de bijtgrens.De barricades om leefruimtes te scheiden zijn bedacht en gereed om opgeworpen te worden.Het reiswiegje om haar op teMeer lezen over “In aantocht (25-1-19)”

De tuin wordt regelmatig bezocht door een kat.Ik ben geen kattenhater en waarom zou ik ook. Ook geen liefhebber en waarom zou ik.Ik kijk eerst graag de kat uit de boom alvorens toenadering te zoeken.  Dat herken ik ook wel vanuit het dagelijkse leven. Ik wil niet afgewezen worden en als zo’n poes je de rugMeer lezen over “De lapjeskat (21-1-19)”

Oliebollen, ik vind ze heerlijk.Warm, knisperend, net uit het vet met van die bizarre uitsteeksels eraan die er om vragen om gefatsoeneerd te worden. Maar ook koud of al een paar dagen oud vind ik ze nog steeds onweerstaanbaar.Mijn moeder bakte ze altijd zelf.Daartoe trok ze een soort verpleegstersschort aan. Dat was duidelijk behouden aanMeer lezen over “Oliebolletjes (11-1-’19)”

Ik werd vol getroffen door onverwacht hartverscheurende, mooie muziek.54 jaar geleden gebeurde dat ook al.Ik weet het nog als de dag van gisteren.November in Nederland, koud en grauw. Ik was enkele weken daarvoor met mijn stamgezin meegesleurd vanuit een jarenlang verblijf in de Antillen. Altijd zon zee en zonnebad en zoveel leuke feestjes. School was erMeer lezen over “Gisteren gebeurde het weer, en vanochtend trouwens ook (11-12-’18)”

DE GRIEKSE NEUS PROMINENTLIPPEN IN FELROOD ENJAMBEMENTHET HAAR ZWART GEKNOTVOORSPELT HAAR TRAGEDISCH LOT HAAR GESTOLADE ARMENKRUISEN MET THEATRALE CHARMEHAAR DONKERE OGEN ZIJN GELOKENVEELZEGGEND NIET GESPROKEN ZIJ NEIGT MINZAAMIN OPPERSTE CONCENTRATIEHAAR FRAGIELE LICHAAMKNAKT EN DAN….. BEGINT HAAR LAMENTATIE EERST SOBER IN BROOS MINEURAANZWELLEND TOT ROLLENDE COLORATUURONGEKENDE VOCALE GRANDEURJUBELEND VAN MAJESTUEUZE STATUUR DE HARTSTOCHT KOMT LANGZAAM TOTMeer lezen over “Gedicht voor… (7-12-’18)”

De Koning is door The Queen verheven tot Ridder in de Orde van de Kousenband.Verheven en dat klinkt toch weer anders dan benoemd.Verheven en bij zo’n woord stijg ik al op naar de doorluchtige sferen van tiara’s, kronen, diademen, sjerpen en grootlinten al dan niet bezaaid met ridderorden met of zonder gespen die hangen aanMeer lezen over “De kousenband (26-10-’18)”

De finale van ‘The Voice Senior”, vond ik zinderend.Zinderend in de zin van adembenemend, boeiend, meeslepend, pakkend, sensationeel, spannend en sprankelend.En spannend was het, tot op het laatst.Wat een niveau en wat een flair.Volgens de coaches waren ze zenuwachtig.Dat zal best maar ze waren zo professioneel dat ik dat niet heb gemerkt en dat zegtMeer lezen over “The voice senior (20-9-’18)”

‘Ik ga zwemmen” kondig ik aan.Het strand schroeit en de zee lonkt verkoelend azuurblauw.‘Vind je het erg als ik niet meega’ vraagt mijn strandgenote terwijl zij zich met moeite losrukt van haar, blijkbaar, boeiende lectuur.‘Nee hoor’ zeg ik mijn teleurstelling wegslikkend.Het blijft even stil. Achteraf gezien onheilspellend stil.‘Vind je het dan niet leuk als ik meega.’Oef.HetMeer lezen over “Vakantie en zwemmen (15-9-’18)”