Bekakte Kop

Flatssssjch.

Het geluid suisde langs mijn oor en kwam plots tot stilstand.

We kwamen terug uit de stad. We hadden iets te vieren, echt iets te vieren. Daar hoorde een feestelijk taartje bij en omdat we echt iets te vieren hadden bestelden we eensgezinds een flesje champagne als begeleiding van de citroenmerengue. De meegenomen paraplu bleek overbodig en zelfs het bleke zonnetje deelde in de feestvreugde.

Nagenietend liepen we in gedachten terug naar huis, staken de straat over en daar gebeurde het.

Flatssssjch.

Een van de voordelen van een vrouw in het gezelschap is de ervaring dat ze altijd in een mum van tijd een papieren zakdoekje tevoorschijn tovert.

Zo ook nu.

Vakkundig en, ik mag dat wel zeggen, kordaat werd er driftig geveegd over shirt en short. Maar het zit in mijn haar stamelde ik. Daar geeft het geen vlekken klonk het, wederom, kordaat. Later realiseerde ik mij dat vrouwen in de Middeleeuwen al vogelpoep droogden en gebruikten als make-up(?). Ik had dus wel degelijk te maken met een deskundige. Toch voelde ik maar weinig affiniteit met die vogelpoep in mijn haren, sprintte thuisgekomen onder de douche, stopte mijn kop in de shampoo waarna het leed geleden was.

Het voorval deed me denken aan Pasen vele jaren geleden.

We waren met de hele familie in ons ouderlijk huis alwaar mijn moeder in alle opzichten haar best had gedaan. Het geurde naar heerlijk eten, de tafel stond al gedekt en was prachtig versierd met allerhande paas trofeeën. Mijn moeder inspecteerde het geheel met een laatste kritische blik en wierp toen zo’n zelfde kritische blik op haar spiegelbeeld. Ze, dat moet gezegd worden, zag er op haar paasbest uit. In vol ornaat en op haar kapsel was gezwoegd. Opgestoken met paastakken, Fabergé-eieren, paselijke linten en op de top een donsgeel kuikentje. Imposant. Mijn moeder oogde tevreden. Ze stond naast me voor de spiegel boven het kastje waar ik een Paascocktail aan het bereiden was. Ook ik was aan het zwoegen. Het moest een mooie, feestelijke en smakelijke combinatie worden van allure en subtiliteit waardoor ik aan de slag gegaan was met grenadine voor het zoetje, sinaasappel voor het bittertje en champagne voor het bruisende effect. De razende euforie van het te verwachten succes wervelde door mijn van trots gezwollen borst. Alle ingrediënten gingen de shaker in en op het laatste moment besloot ik de sinaasappelschillen ook nog toe te voegen en ik sloeg aan het shaken. Mijn moeder keek, in mijn beleving, bewonderend toe waardoor ik nog energieker begon te shaken en als een echte bartender shakete ik van links naar rechts, draaide pirouettes(die Tom Cruise later hebben geïnspireerd) totdat de dop van de shaker vloog en mijn moeder vol getroffen werd door de kinetische energie van de cocktail. Alsof ze door een vloedgolf was overspoeld. Het paaskapsel was een druipende bende geworden, het donsgele kuikentje zat verpieterd te bibberen, de sinaasappelschillen bungelden gedesillusioneerd in de paastakken en de paaseitjes schuilden verschrikt in hun doorweekte nestjes.

Mijn moeder stond nog steeds voor de spiegel, staarde ontzet naar de ravage van heur haar, sperde haar ogen wagenwijd open en kreeg vervolgens de slappe lach.

Jaren later kreeg ik een doos met ‘spulletjes’ van mijn moeder.

Daar zat ook de shaker bij. Ik haalde hem eruit, bekeek ‘m van buiten en van binnen. Mijn moeder had er een papiertje in gestopt.

‘Weet je nog?’

Natuurlijk weet ik dat nog.

De deconfiture van moeder en zoon.

Een Paaskapsel aan gort en de overmoedige visioenen van een hemelbestormende cocktail aan pulp.

Die bevrijdende lach, ja dat is goud.