DE LOTGEVALLEN VAN DE KALKOEN DIE DE DANS NIET WIST TE ONTSNAPPEN

Kerst was in aantocht en de kleinkinderen uit Engeland, met hun ouders, zouden ook komen. Blijkbaar was er sprake van enige bezorgdheid want op een winterse ochtend ontving ik het volgende appje: ‘Dear Opa, please can we have: Satay sauce, Lasagne, Kerst Stol, Roast Turkey, Soy milk, Mango and Stroopwafels.’

Bij ‘dear opa’ smelt ik al en als er dan ook nog ‘please’ op volgt ben ik de dweil die zichzelf niet meer op kan vegen. Their wish is my command en ik zou zorgen dat alles piekfijn voor elkaar zou komen. Niet moeilijk want het lijstje is niet zo lang. De roast turkey vergde wel wat inspanning want het moest een exemplaar zijn dat geschikt was voor 13 kerstkalkoeneters.

In overleg met de poelier koos ik er een uit en vergezeld van allerlei smakelijke adviezen wandelde ik monter met het beest onder mijn arm huiswaarts en zag  in gedachten al de blije koppies van de kleinkinderen als ik, met ingehouden trots plechtig schrijdend de goudgeel gebraden kalkoen die wellustig lag te pronken op een grote schaal en te dabberen in haar eigen jus, de eetkamer in zou dragen. Een luidkeels bewonderend oooooooohhhhh zou mijn deel zijn. En ik natuurlijk bescheiden ‘ach ja’.

Maar goed zo ver was het niet, nog lang niet zelfs.

De voorpret was al wel begonnen. Ik dook in de recepten, surfte en googelde, en maakte een keurig tijdschema vanaf de stuffing maken en dan vullen tot een lijst met tijden en temperaturen.

En ja, het liep geweldig. De kalkoen had het naar haar zin, lag in al haar gratie lekker te bruinen in de oven, kreeg een krokant knisperend velletje en liet zich behaagziek bedruipen. In de keuken geurde het heerlijk en het moment van opdienen naderde. Het hele gezelschap was in gezellige afwachting van het pièce de résistance en de kleinkinderen werden uitbundig geprezen om hun keus.

Ik liep zelfverzekerd en ontspannen, met een blik die verried dat ik alles in de hand had, richting keuken. Ik keek nog een keer als een volleerde kok in de oven, duwde mijn duim in de dij van de kalkoen(dat had ik een keer een echte chef zien doen) wist bij god niet wat ik moest voelen maar besloot dat het beest à point was en dat het uit de oven kon waarna het nog even moest rusten en ik de laatste hand kon leggen aan de saus.

Ik deed mijn ovenwanten aan en pakte de braadslee waarop de kalkoen nog steeds tevreden pruttelde voorzichtig vast en wilde de schaal met een zwierige zwaai vanuit de oven op het fornuis, haar laatste rustplaats, zetten.

Zover was het echter nog niet.

Mijn linker ovenwant bleef haken achter een lullig hoekje van de ovendeur terwijl mijn rechter hand al met de schaal richting fornuis ging waardoor de kalkoen een salto mortale maakte en met een sappige klap op de keukenvloer terecht kwam terwijl die vermaledijde stuffing er aan alle kanten uitspatte.

De brul die uit mij opsteeg was indrukwekkend. De buren kwamen al handenwringend aangerend maar de zonen grepen in. ‘Geen paniek’ zei er een, de ander veegde de restanten bij elkaar en de derde hield de kleinkinderen op afstand die belust op een relletje over elkaar heen buitelden.

Het pièce de résistance lag inmiddels weer wat gehavend op haar slede en likte enigszins ontdaan haar wonden, werd getrancheerd en uiteindelijk op een bedje van stuffing gedrapeerd en met een beetje saus gecamoufleerd en daarna volleerd door de zonen aan tafel geserveerd.

Met een rode kop heb ik het troostende applaus in ontvangst genomen.

De kalkoen was overigens heerlijk.