Recent woonde ik de openbare verdediging bij van het proefschrift ‘Leren van wat goed gaat’. Een aangename bijeenkomst op een zonovergoten lenteachtige dag in Maastricht in een vriendelijk roezemoezige aula vol familie, vrienden, bekenden en collega’s van de promovenda. Zelfverzekerd met allure, elan èn humor gaf ze haar cirkel van invloed vorm en vanachter het katheder pareerde ze lastige vragen.
Wow, wat een vrouw.
Terwijl de commissie zich terugtrok voor beraad na het ‘Hora est’ keek ik nog eens naar de stellingen en bleef hangen bij ‘waar het oordeel begint, eindigt het leren’. Helemaal waar en zeker wanneer dat weledelzeergeleerd benoemd wordt. Hoewel ik weet dat ik vrijwel vanzelf in de valkuil van het oordeel donder, onderneem ik vele pogingen om bij het oordeel weg te blijven, maar soms kan ik leren van wat goed gaat en dan bloos ik van weelde.
Op Wereldvrouwendag, ik vind het een blamage dat er nog steeds een soort Werelddierendag voor vrouwen nodig is, wandelde ik met mijn eega door de stad toen ons werd gevraagd of we zin in een stroopwafel hadden. De vrouw hoorde bij een ons sympathiek politiek groepje dat flyerde voor de gemeenteraadsverkiezingen.
‘Waarom niet?’ Het liep al tegen lunchtijd.
‘Dan krijg jij een hele stroopwafel en jouw vrouw, of wat ze dan ook maar is, een halve.’ Ze keek me uitdagend aan en dan ben ik op mijn hoede. Dat is geen oordeel volgens mij maar wel een ervaringsfeit inmiddels. ‘En heb jij een idee waarom?’ Nu met een strijdlustige blik in haar ogen en ik was nog meer op mijn hoede. ‘Het is symboliek,’ fleemde ik ‘Wereldvrouwendag en mannen hebben al zo’n groot deel van de koek.’ Ik ruilde ter plekke mijn stroopwafel voor die halve van mijn echtgenote.
Misschien raakte ik te veel onder de bekoring van mijn mooie inzichten en gebaren of keek ik ietwat triomfantelijk, feit is dat we schakelden naar de lokale politiek en waarom we op haar partij zouden moeten stemmen. Ik stemde gauw toe, kreeg zin in mijn stroopwafel, ook al was het maar een halve. Mijn vrouw deelde haar extra helft en zo zie je maar weer, samen komen we er wel uit. Leren van wat goed gaat.
Toch heb ik wat onrustig geslapen over van alles wat niet goed gaat in de wereld en waar mannen een dominante rol vervullen. Mannen om je over kapot te schamen. Maar toen las ik dit bericht op LinkedIn.
Een 80-jarige man brengt al vijf jaar elke ochtend ontbijt naar zijn vrouw die in een verpleeghuis verblijft in verband met Alzheimer. Een verpleegster vraagt hem: ‘Waarom doe je dat, ze herkent je al jaren niet meer’. De man lacht en zegt: ‘Ze weet niet meer wie ik ben, maar ik weet wel wie zij is.’
Zulke mannen zijn er ook en, goed, daar leer ik ook van.
Hora est.
jan luiken blogt 