BRIGITTE

Ooit ben ik eens in volle vaart tegen Tom Cruise op gebotst. Ik probeer dat altijd, overigens zonder succes, met enige nonchalance te vertellen. In gedachte heb ik dan Lucky Luke ‘die sneller schiet dan zijn schaduw’ als voorbeeld die, inclusief dat sigaretje in zijn linker mondhoek, onverschillig de rook boven zijn net gebruikte pistool wegblaast. Terug naar de plaats delict. Tom(!) en ik volgden een ramkoers op hoge snelheid (oké, oké het is inderdaad al jaren geleden) op weg naar het begin van de voorstelling in een theater in New York (ook dat probeer ik met de nodige achteloosheid mede te delen). Hij was als celebrity als vanzelfsprekend te laat, ik omdat ik mijn neus nog moest poederen. Hij racete de trap op, ik kwam van rechts. Vanuit mijn ooghoeken zag ik dat ook hij de situatie taxeerde. Het resulteerde in een botsing. Ik hielp hem overeind, hij bedankte me en sloeg me kameraadschappelijk op de schouders. Ik grinnikte grootmoedig ‘no problem’, we wisselden een knipoog en gingen ons weegs. 

Toen ik later mijn verhaal deed, met bestudeerde nonchalance zoals u inmiddels kunt vermoeden, werd ik bestormd door vrouwen van allerlei kunne die wilden weten waar hij mij had aangeraakt. Daar raakten ze mij ook aan op grondige wijze en bezworen mij me daar nooit meer te wassen. Ik werd daarna wat zorgvuldiger in het aanwijzen van de contactplaatsen en het wasvoorschrift heb ik ook terzijde geschoven.

Zo ben ik wel vaker in botsing gekomen met celebs. Ik hoop dat de terloopsheid waarmee ik dit poog op te merken, ook lees- en voelbaar is. Ik denk aan het achteloze lipje van Lucky Luke en u ook. De diva die ik nu op het oog heb is niet minder dan Brigitte Bardot, inclusief pruillipje.

Brigitte en haar partner, mijn partner en ik reisden tegelijkertijd in de eerste klas van, laat ik zeggen, de Franse tak van de KLM. Enig chauvinisme is mij niet vreemd. La Bardot en haar gevolg zaten op de eerste rij en wij op de achterste. Ik moet eerlijkheidshalve vermelden dat het ‘samen’ reizen slechts een klein halfuurtje duurde. 

Hoe kwam dat?

Dat zat zo. Wij waren op weg naar het huwelijk van een zoon aan de andere kant van de wereld (ook hier zal de geoefende lezer aanvoelen hoe ik dat bedoel) en dat werd een reis vol hindernissen. Om te beginnen hadden we twee geplande overstapmomenten. De eerste in Parijs werd al vertraagd en toen we eindelijk aan boord waren moesten we er weer voor uren uit om daarna met een tijdsachterstand verder te vliegen waardoor we de volgende connectie op Sint-Maarten, die ons naar Tortola zou leiden, geheid zouden missen. Ons vliegtuig rook blijkbaar de stal en als het een beetje mee zou zitten konden we nog net op tijd op St-Maarten zijn maar dan mocht er ook niets, niets misgaan. Ik overwoog mijn mogelijkheden en nam me voor daadkrachtig op te treden als de vader die het huwelijk van zijn zoon niet wilde missen en vroeg dus direct naar de chef purser. Dat bleek een Macronachtig type te zijn. Ik legde uit wat er aan de hand was en hoe Macron daar een onvergetelijke rol in zou kunnen spelen. Dat sloeg aan, uiteindelijk zijn al die Fransen kleine de Gaultjes, en hij begon te regelen. 

‘Un moment, s’il-vous-plaît’

‘Mais oui, bien sur ‘ zei ik ruimhartig en in een split second ( une fraction de seconde) was hij weer terug. Hij had het geregeld en hij straalde van trots. We konden plaatsnemen in de eerste klas, de eersteklasreizigers stapten als eerste uit en bovenaan de trap zou een grondstewardess klaar staan met onze boardingpasses voor de volgende vlucht. Te mooi om waar te zijn en wij, met opgetrokken rokken, op weg naar de eerste klas alwaar we terecht kwamen in een plechtige omgeving die bijna sereen aanvoelde.

Ik herkende BB onmiddellijk, zelfs van achteren was haar coiffure onmiskenbaar. Ik stootte mijn partner aan, zie je wie daar zit? Ze haalde vragend haar schouders op. Nee dus, is ook een vrouw.  

Het bleef spannend, niet alleen Brigitte, maar ook zou de regeling van Macron wel goed uitpakken. So far so good (jusqu’à présent tout va bien) en Macron gaf me een bemoedigend knipoogje en dat bleek niet voor niks. Het vliegtuig was inmiddels geland en taxiede richting aankomsthal en wij stonden paraat bij de uitgang, eerste klas. Maar ik had buiten de waardin gerekend in casu La Bardot die voordrong en non-verbaal had ik dat maar te respecteren. Echt, ik ben nog uit die jaargangen die een vrouw in haar jas helpt, de stoel aanschuift en altijd voor laat gaan. Maar de grizzly in mij kwam uit zijn winterslaap en rekte zich uit. Het huwelijk van mijn zoon, target number one, numéro un pour la B, ging voor. Inmiddels stond mijn partner er ook bij en omdat we met handbagage reisden had ze haar Manolo Blahniks al aan haar voeten en had ze ook de hoed voor de trouwerij weer opgezet. Ze zag er ravissante uit en dat zag la B ook en dat hielp ook al niet. De cabinedeur ging open, la B had een vastberaden blik en ik hield mijn voet in een, je weet maar nooit, pootjelichtenstand. Daar stond de grondstewardess die la B met een bezwerend gebaar tegenhield en ons de boardingpasses aanreikte en ons Antilliaans stralend een prachtig huwelijk toewenste. Zo hoort het. Ik knikte naar la B die plots een vuiltje in haar oog bleek te hebben maar die even later haar gram haalde. Uiteraard waren we als eerste bij de douane. We snelden er doorheen totdat alarmerend gepiep onze flow verstoorde. Eerst de Manolo Blahniks uit, gepiep, toen de hoed af, gepiep en het piepte maar door totdat er geen piep meer te horen was. Mijn partner was toen nog slechts gehuld in een niemendalletje. Het schouwspel werd gadegeslagen door de inmiddels gearriveerde La B en haar medereiziger die mij goedkeurend toeknikte. La B had nog steeds last van een vuiltje, nu in het andere oog.

Buiten adem arriveerden we in de vertrekhal. Daar was het doodstil. Onze volgende en laatste vlucht had een uur vertraging (sic). 

Maar, dankzij Macron, hebben we èn eerste klas gereisd èn met Bardot kennis gemaakt. Wij zagen toen al dat hij een grote toekomst voor zich had. Eigenlijk hebben wij hem op het podium gehesen.

Het huwelijk?

Dat was prachtig en, ik probeer het weer nonchalant te brengen, werd voltrokken op de British Virgin Islands gepland op de beach met de mooiste sunset. De regen viel met bakken uit de hemel.