JAPANSE DUIZENDKNOOP

Zo’n heerlijke zomerochtend.

Het zonnetje zoekt haar bestemming in symbiose met de nog verkoelende nachtbries. Ik loop het rondje van het hondje en de broodnodige P en P is tot beider tevredenheid afgehandeld en opgelucht ter bestemder plekke verwerkt.

Opgewekt vervolgen wij ons pad. Zij op korte pootjes laag bij de grond snuffelend en ik met nog niet herstelde 4Daagse benen èn voeten met uitzicht op de Waal die wat verderop gemoedelijk voorbij tjoekt.

We lopen gezellig te keuvelen. Dat wil zeggen, ik keuvel en bespreek interessante zaken met haar en wijs de zaken ook aan die dan vervolgens nuffig genegeerd worden. Maar ook zo’n beestje heeft recht op voorlichting en dat krijgt ze ook. Zo beschrijf ik in gruwelijke beelden wat de verwoestende effecten van schrikdraad zijn. Puberaal trekt ze haar schoudertjes op en koerst kirrend naar een echte grote Bah van, ongetwijfeld, een monster van een grote hond. Maar ik ben nog niet klaar met het schrikdraad. ‘Weet jij wel’, zeg ik op dreigende toon, ‘wat dat schrikdraad met jouw kapsel kan doen’. Onmerkbaar houdt ze haar pas even in en spitst ze haar oortjes. Now, we are talking en ik haal eens diep adem om verder te gaan met mijn levenslessen voor een onbesuisd hondje. ‘Ik mag ook nooit wat’ roept ze en duikt uitdagend in een bos grasaren. Grasaren. Daar wilde ik het juist eens over hebben. Inclusief de bloederige details die erbij horen van weerzinwekkende weerhaken die zich het liefst via het fluwelen hondenneusje naar binnen boren om daar verder onheil aan te richten. Opvoeden is loslaten zeggen ze dan. Jaja, daar moet je als baasje dan ook aan toe zijn en ik besloot de riem wat in te korten en we vervolgden ons pad. Deze keer niet tot beider tevredenheid maar de Waal stroomde nog steeds dus het kwam weer goed tussen ons.

Ik kwam een man tegen die ik niet goed ken maar wel graag mag. Hij zet zich deskundig in voor een bosje in de buurt en het bosje ademt een weldadige sfeer van schoonheid en reinheid en dat willen we graag zo houden. Ook hij liet een hond uit en dat verbindt. We kregen het over het onrecht in de wereld en dat verbindt ook en de volgende stap is dat je intimiteiten gaat uitwisselen. Zo attendeerde hij me, op vertrouwelijke toon, op de Japanse Duizendknoop. Nou heb ik iets met knopen. Geen groter geluk dan de vetertjes van de kleinkinderen die onontwarbaar raken en in blinde paniek nog strakker worden aangetrokken met vliegensvlugge ongeduldige vingertjes. De Houdini in mij stijgt op vanuit zijn sluimer en ik snel op het kleinkind af dat inmiddels met een rode kop de schoen met veter en al besluit uit te trekken. Het lukt altijd om te ontknopen en daar word ik nou helemaal Zen van.

Helemaal niet Zen werd ik van de Japanse Duizendknoop. Een exoot die lang geleden werd geïmporteerd, jawel uit Japan, en desastreus is voor je tuin of ander struweel. Goed ogend boven de grond met sierlijke pluimen op lange rabarberachtige stelen, eetbaar en rijk aan vitamine A maar ondergronds een onontknoopbaar rhizoom van vertakkende wortels die tot drie meter diep kunnen gaan en naar believen weer omhoog schieten zelfs dwars door het asfalt heen.

Diep onder de indruk vervolgde ik mijn pad en ging door met mijn beschouwingen. Die waren, zoals te verwachten van zo’n puber, niet aan haar besteed en ze schoot op de grasaren af.

Nee, dat hondje kan ik voorlopig nog niet loslaten.

Thuisgekomen kwamen de zon en de bries weer symbiotisch samen en bleek de hondenriem in de knoop.