KUM JOE

Buiten is het nat en onstuimig.

Het Nieuwe Jaar is nog maar net begonnen.

Binnen staat de Kerstboom, gelukkig, nog in de volle glorie.

Ik geniet altijd volop van de dagen na Kerst en Oud/Nieuw en saboteer alle bewegingen die anderen neigen tot opruimen. In de vroege ochtend, voordat iemand beneden komt, stoffer en blik ik alle naalden onder boom zorgvuldig weg zodat de uitvallende boom fris en fruitig blijft. Ik jubel een paar keer per dag dat het zo gezellig is in huis met al die Kerstversiering, wetend dat die woorden niet op rotsige bodem terecht komen en zo weet ik het vertrek van boom en aanverwante artikelen nog even uit te stellen.

Dat brengt mij ook in contemplatieve sferen en blik ik genoeglijk terug.

We waren volgeboekt met kinderen, kleinkinderen èn honden. En er werd vanaf Kerstavond drie dagen lang  een viergangendiner geserveerd aangepast aan de verschillende gezelschappen, wensen en intoleranties.

Omdat we vrolijke ervaringen hadden met kalkoenen die alsnog het luchtruim kozen bleven we dit jaar down to earth met vis, rollade en garnalen.

Het ging geweldig en alles hield zich welopgevoed en gedeisd in de schalen.

Een gezin uit het gezelschap woont in Engeland en de twee kleindochtertjes die daarbij horen spreken eigenlijk geen Nederlands net zoals de andere vijf kleinkinderen geen Engels spreken. Maar de communicatie verloopt geweldig. Allemaal kennen ze hello en koetbaai en kunnen ze fantastisch tellen, wantoetrie, en de twee aan de andere kant van de grote sloot doen eveneens hun best en vragen ‘hoe maakt u het’ en kunnen ook tellen: eeiin, tswee, drrrie. Ze kijken er trots bij en terecht.

Ze begrijpen elkaar en gunnen elkaar, de Kerstgedachte bij uitstek.

Een Engels en een Hollands nichtje konden het heel goed samen vinden en deelden samen een stoeltje, spelletjes en deelden elkaars taal waarbij de een de ander uitnodigde en toen de iconische woorden sprak: kum joe?

Mijn oudste kleindochter, Engelse, en ik keken elkaar aan en schoten in de lach.

Dat zijn nou de contemplatieve overwegingen waar ik helemaal vrolijk van word en die me met plezier doen vooruit kijken naar 2024.

Het is nog steeds doornat en onstuimig, die onvriendelijke buitenwereld, maar ik voel me warm van binnen en denk aan de dagen die weer aan het lengen zijn en aan de asperges die weer gaan komen en de zon die het leven hoe dan ook verwarmt.

Het Nieuwe Jaar wenkt me.

Kum joe?

Nou en of!