Kopje Koffie

Ik gun u een intiem blikje op het ochtendritueel hier ten huize.

Redelijk bij de tijd genieten we van een met liefde gebrouwen kopje koffie.

Niets lekkerder dan een vers krokant en geurig koffietje om de dag te starten.

We nemen het wel en wee van elkaar en daarna van de rest van de wereld door. Ik mag u verklappen dat het een genoeglijk samenzijn is.

Vanochtend werd het nieuws gedomineerd door het feit dat er een regeringsakkoord is, weliswaar na een tangverlossing maar dan ben je helemaal blij dat het zorgenkindje er is.

Natuurlijk volgt dan de vraag wie er bewindspersoon wordt.

Bewindspersoon, bewindslieden, bewindslui. Allemaal intrigerende benamingen. Toen ik eens, in een larmoyante bui na een copieus maal tijdens de cognac met sigaren, aan mijn nageslacht vroeg hoe zij mijn opvoeding hebben ervaren kwamen ze teleurstellend snel en unaniem met het vonnis: een schrikbewind. Nou ja, dan is er blijkbaar sprake van ervaring.

Ondertussen werd er op de radio een ervaren politiek commentator gevraagd welke namen genoemd werden om het nieuwe kabinet te bevolken. U ziet, ik hou het genderneutraal. De ervaren commentator noemde helaas geen namen maar wist wel dat er al weken lijstjes circuleerden. Hij pleitte wel voor mensen die het politieke handwerk in de vingers hebben en dat een bewindspersoon die bij optreden in de Kamer als een verschrikt konijn in de koplampen keek……. Stuiptrekkend van de lol gutste de koffie over onze kopjes en ik hikte: ‘ik kijk al als een verschrikt konijn als ik ’s ochtends in de spiegel kijk’. Nee, een carrière als bewindspersoon zat er voor mij niet in.

‘Maar stel’ klonk het van gene zijde, ‘dat je gebeld wordt’.

Onmiddellijk ratelde mijn brein als een ongebluste ADHD’er de creatieve ruimte in. Het ratelen ging over in een glijvlucht naar met rulle sneeuw bestoven pistes van ultiem genoegen.

‘Ja stel,’ zei ik omfloerst, ‘wat zou ik dan willen’. ‘Nou wat dan’ klonk het aanmoedigend, ‘Volksgezondheid, Defensie, BuZa(geinspireerd door de serie, haha) of Cultuur?’.

‘Neen’ sprak ik resoluut, de leider in mij ontwaakte terstond, ‘dan ga ik voor MP’.

Gene zijde veerde op. ‘Wat? Waarom?’

‘Heerlijk, elke maandag bij Bea op de thee. Of nee, WA natuurlijk, ook goed.’

‘Limo met chauffeur en ik ga heerlijk wonen in het Catshuis.’

Gene zijde reageerde onrustig: ‘en ikke dan?’

‘Jij mag mee’ sprak ik genadig en ook alvast waardigheid oefenend.

‘Af en toe een top met Biden en Poetin en ik zou Brexit Boris zijn nuffige Engelse oren eens wassen. Jammer dat Angela er niet meer bij is. En die Kamer laat ik verbouwereerd in het parlementaire stof bijten.’

‘Laat je koffie niet koud worden’ klonk het ineens wat bezorgd van gene zijde.

Met een plof lazerde ik in de grauwe werkelijkheid.

‘Ze bellen niet’ constateerde ik toch inmiddels wat teleurgesteld.

‘Zo’n lakei in het Catshuis zet vast niet zulke lekkere koffie als jij’ sprak van gene zijde.

Toch nog een bakkie troost.