Via track and trace konden we de komst van de nieuwe majesteit nauwlettend volgen. Dat was ook wel nodig want haar aankomst werd keer op keer uitgesteld.
‘Ze vertoont nu al primadonna gedrag,’ mompelde ik ‘als dat maar geen onheilspellend voorteken is’ bedacht ik me mismoedig.
‘Welnee, joh’ reageerde mijn geliefde voor wie het glas, figuurlijk!, altijd halfvol is ‘ze houdt er de spanning nog even in en bedenk je dat we nu nog even los kunnen met lekkere dingen’. Althans ik meende dat te verstaan want ze sprak, begrijpelijkerwijs, met volle mond.
Zuchtend propte ik, eigenlijk met tegenzin, nog een zak chips naar binnen.
Eindelijk was ze nog maar een straat van ons verwijderd en ik snelde naar buiten, in de regen, om het lang verwachtte pakje in ontvangst te nemen.
Ik bezweek bijna en verdween achter een enorme doos waar de nieuwe majesteit nu al de nodige ruimte innam. Een meelevende omstander suggereerde al dat er waarschijnlijk een vee weegschaal werd geleverd.
Niets van dat. Uit de enorme verpakking kwam een elegante verschijning tevoorschijn. Het gefrummel met haar batterijen liet ze zonder morren toe. Ze lichtte zelfs even op met prachtig blauw, mijn favoriete kleur, en ik heb het maar opgevat als een welgemeende knipoog. De godin leek ons gunstig gestemd en daar putte ik toch wel enige moed uit. Er was nog geen chagrijn te bespeuren.
Eensgezind besloten we haar nog even met rust te laten. Ook goed voor onze eigen gemoedsrust. Ze had natuurlijk een enerverende reis achter de rug en moest op haar gemak bijkomen. Ze knikte dankbaar en we zetten haar op een aangename vlakke ondergrond in de buurt van de verwarming. Dat leek ons met recht een ambiance om gezellig te gedijen waardoor de majesteit niet direct al te kritisch maar mild haar nieuwe baasjes, of zijn we onderdanen?, zou wegen.
We wensten haar welterusten en hadden echt het idee dat we er alles aan hadden gedaan om de nieuwe goedgeluimd aan haar precaire taak te laten beginnen.
De volgende dag, we hadden ondanks het nieuwe huisgenootje redelijk goed geslapen, steeg de spanning. Uit ervaring weten we dat wij de neiging hebben bij spanning vocht te gaan vasthouden en dat is niet bevorderlijk voor een tevreden stemmend gewicht.
Vrijwel gedehydreerd zette ik voorzichtig een teen op de gloednieuwe weegschaal, vervolgens de hele voet en daarna, met ingehouden adem de andere voet. De cijfers schoten op en neer. Was het even wennen of juist de schrik? Meedogenloos presenteerde zij haar bevindingen tot in hatelijke decimalen nauwkeurig.
‘Dat ding deugt niet’ bracht ik naar adem snakkend uit. Nog een keer, nog voorzichtiger, helaas ze bleef onverbiddelijk.
Met knikkende knieën stapte mijn geliefde op de weegschaal. Nou, van vrouwen moet ze helemaal niets hebben, gezien de reactie van de geliefde.
‘Ze gaat eruit’ sprak ik voor de tweede keer in korte tijd manhaftig.
‘Hoe zo majesteit, het is gewoon een stuk chagrijn.’
‘Ik heb de doos bewaard en ze gaat linea recta terug, ze hebben ons gewoon een kapot exemplaar gestuurd’.
Ik smeet haar terug in die enorme verpakking.
Dat zal je leren dacht ik wraakzuchtig.
Opgelucht nam ik een handje pepernoten.
jan luiken blogt 