Van slag (14-7-’19)

De kleine schat is van slag.En wij natuurlijk ook.Grote mistroostige ogen.Lusteloze flaporen.Sjokkend slenterloopje.
Sinds een dag is ze loops.En heeft ze een broek aan.Nou zie ik wel vaker mevrouwen in mijn directe omgeving die de broek aan hebben. Maar die maken geen verslagen indruk. Integendeel. Een vrouw die de broek aan heeft krijgt iets stevigs, iets dirigerends over zich. En ik heb een zwak voor stevige, ietwat dirigerende vrouwen laat ik dat voorop stellen. Dat geeft mij een veilig gevoel. Maar, jawel maar, de ene broek is de andere niet. Een soepel vallende broek die de enkels net wel of net niet laten zien is wat anders dan een broek die strak om de kuiten spant en volledig zicht geeft op de stevige stappers met of zonder sokje.De kleine schat, edoch, is van slag. Èn voor het eerst loops èn voor het eerst een broekje. Een broekje, niet van soepele stof gemaakt en zodanig geconstrueerd dat een deserterend hondenlijfje er niet uit kan ontsnappen. Ze kijkt me wat bedroefd en hulpbehoevend aan. Smekende bruine branders net boven de mand. Ze fixeert me. En ook in real life mist een bedroefde en hulpbehoevende blik zijn uitwerking niet en ik word vol getroffen in mijn hulpverlenende rudimentaire zijn en de redder in mij ontwaakt. En of ik wil redden. Maar hoe? Ik voel me machteloos bij deze vrouwenzaken. Ik fluister iets in haar oor dat direct kwiek overeind komt. Ze wipt energiek haar mand uit. Ik zeg wat luider dan nodig is dat ik het beestje in de tuin laat en dat ze daarom dan haar broekje even uit mag. We geven elkaar een knipoog van verstandhouding en even later dartelt de kleine schat met iets in haar bek de tuin in. Haar loopje is weer stevig en dirigerend. Zonder broekje.Wat later komt ze terug met jolig elan. Een terloopse knipoog? Wel een zanderig neusje en modderige pootjes.Alsof ze iets heeft begraven.