De finale van ‘The Voice Senior”, vond ik zinderend.Zinderend in de zin van adembenemend, boeiend, meeslepend, pakkend, sensationeel, spannend en sprankelend.En spannend was het, tot op het laatst.Wat een niveau en wat een flair.Volgens de coaches waren ze zenuwachtig.Dat zal best maar ze waren zo professioneel dat ik dat niet heb gemerkt en dat zegt dan misschien weer iets meer over mijn muzikale inzichten.Mijn geliefde, gezellig samen op de bank, oppert: ‘is dat niks voor jou?’Ik kijk haar verbijsterd aan.Ik wil inderdaad nog weleens galmen onder de douche maar dan sluiten de buren plots hun ramen en mijn geliefde komt informeren of het wel goed met me gaat.Nee dus, ik kan echt niet meedoen met ‘The Voice’ ook al is ie voor senioren.De sponsor van het programma is overigens doelgroepgericht en handelt in hoorapparaten en dat is ‘anders’ gezegd exemplarisch en ook wel grappig.Maar we zitten nog steeds, gezellig, op de bank en ze geeft nog niet op.‘Wat zou je zingen?’ probeert ze.Nou dat is natuurlijk een leuke vraag waar je een vrijblijvend antwoord op kunt geven.Ik ga los.‘Yesterday van Paul McCartney want die zingt zo onvast en dan denkt het publiek dat het er bij hoort,’‘Of ‘run to me’ van Lee Towers’ en dan in duet met Anita Meijer want ik schat zo in dat ze mij op de cruciale momenten wel zal helpen. Ik heb al eens wat strofen in de badkamer uitgeprobeerd en de akoestiek van de badkamer vervormt zo veelbelovend.Ik word nu echt enthousiast en onthul, zomaar op die bank, een groot verlangen.‘Het liefste zou ik een keertje meezingen met de ‘Toppers’ in de Arena.’Ik zucht en ik slik.‘Ach lieverd’ zegt de Lieverd en klopt me bemoedigend op mijn knie.Ik kijk weg en blik omfloerst naar de Seniors. Er zijn er inmiddels nog maar 4 over. Het leven is hard voor de kandidaten maar zo te horen nog harder voor de coaches die een keuze moeten maken die ze op luidruchtige toon niet willen maken.Tot mijn opluchting is Noble nog van de partij.Noble is mijn favoriet. Annet is een spetterende Tina Turner zonder weerga.Georges nog beter dan Neil Diamond.En Jimi Bellmartin heeft alleen al een naam waarmee je op de billboards in Las Vegas het publiek uitzinnig krijgt en daarnaast een portie soul ten gehore brengt waarvan de rillingen over je rug denderen.Maar Noble is Noble.Met een kras op haar ziel en een kras op haar stem zoals coach Angela zo poëtisch en ook zo treffend karakteriseert.Ze imiteert niet, ze is zichzelf.Ingetogen gratie, doorleefd en vooral naturel.En dan heeft ze ook nog zo’n fotogenieke naam.Panterprintje, mahonie haar, 71 en met de allure van Edith Piaf schuurt ze ‘I’m sorry, so sorry’ vanaf de bühne dwars door mijn ziel.Jimi wint. Ik gun het deze bescheiden kanjer met zijn elastieken stembanden.
‘Wie zou jij als coach kiezen’ vraagt ze.‘Ansjela natuurlijk’.Die kras op die stem stemt me hoopvol.
jan luiken blogt 