The Donald (16-4-’20)

The Donald zorgt voor dagelijks vermaak.Hij twittert en tettert en draaitolt in pirouettes van drogredeneringen op het globale podium. Hij ontkent heden wat hij zei in het nog gisterige verleden. En dat met  een indrukwekkend aplomb. Daar zou ik ook oranje van uitslaan.‘Nietus, wellus’ op dat niveau.‘But Mr President….’‘Nietus, wellus’‘What is your opinion…’‘Nietus, wellus’En alsof dit erudiete argument niet voldoende lijkt te overtuigen gaat hij nog harder schreeuwen, schelden en schofferen. De President van de Verenigde Staten van Amerika. Brullend, briesend en brallend. Een oude nozem  gebrylcreemed in de jaren vijftig. Nog steeds opstandig, onverschillig en agressief. Zijn vetkuif als een lanceerplatform voor de ongeleide projectielen van zijn inconsistente ideeën onder het motto ‘aanval is de beste verdediging’.
We zitten in het echtelijke bed met een vers kopje koffie en nemen alvast de dag door en dat is een tijdrovende bezigheid in tijden van quarantaine.‘Niet echt een eminence grise’ constateert mijn geliefde droogjes als ik haar verslag doe van de laatste doldrieste capriolen van ‘The Donald’. Ik kijk haar verbluft aan. Spijker op zijn kop. Die had ik nou graag zelf bedacht. Maar met bronvermelding kan ik deze uitspraak natuurlijk wel citeren.Mijn gedachten slaan op hol en ik zie de First Lady gezellig met The Donald in het echtelijke bed met een vers kopje koffie de dag alvast doornemen.‘Zeg Don’ ‘Ja Mel’‘Ik zag laatst die Obama op tv maar hij is toch wel erg grijs aan het worden’.‘Die schaamt zich het corona over alles wat hij verkeerd heeft gedaan en wie  moet het opknappen, IK natuurlijk’.Melania realiseert zich dat het niet de goede kant op gaat en besluit, ze is als First Lady toch ook wel wat wijzer geworden, de reactie van The Don te negeren.‘Dat grijs staat hem wel goed, het maakt hem voornaam en geeft een geleerde uitstraling.Toen ik nog ontwerp en architectuur studeerde aan de universiteit van Ljubljana…’.The Don onderbreekt haar korzelig: ‘Jij hebt alleen het ontwerp en de architectuur van je eigen lichaam bestudeert daar in Loebilana’.  En hier moet ik The Don, het kost me moeite, tegemoet komen. Ik schrijf ook liever Ljubljana dan dat ik tongbrekende pogingen doe het uit te spreken. ‘Maar Donnie, grijs zal je heel mooi staan. Ik denk aan zilvergrijs en dan geven we je een rouge die wat neutraler oogt. We liften en fillen je oogleden wat en het hele land, wat zeg ik, de hele wereld valt als een blok voor je innemende en presidentiële uitstraling.’ The Donald strijkt bedachtzaam door zijn kuif, streelt zijn eigendunk. Dat is op zich al een tijdrovende en langdurige bezigheid en schudt zijn hoofd, eerst langzaam dan steeds sneller tot een presidentiële headbang de wereld nog meer bedreigt. Melania kijkt gespannen toe, is er niet gerust op. En dat heeft ze met haar vrouwelijke intuïtie, waar heb je die anders voor, weer eens goed aangevoeld. ‘Nee, nee, neee. Ik ben Donald John Trump de 45^epresident van de US en wordt niet zo’n zilvergrijze meeuw als Donathan Livingston Seagull. Wellus, nietus.’
Mijn geliefde strijkt over mijn haar. Het is te lang in deze coronatijd.‘Ik zal het eens knippen.’ Kijk, dat is nou mijn First Lady.