Met een bravoure die ik wel voel maar, geloof ik, niet echt laat zien zwaai ik mijn been over het zadel en mijn lijf kraakt nog wat na terwijl mijn schoenen de toeclips zoeken. Hoezo bravoure? Verlepte zwier zal je bedoelen.
Enfin, ik zit en ik fiets.
En ik voel me goed.
Ik rij onder de zon en de regenboog en ga voorbij aan de horizon.
Ik voel me geweldig, eigenlijk tot alles in staat.
Razende euforie die mijn tempo, met gemak, overstijgt terwijl het stadse decor wervelend langs mij heen gaat.
En dan, plotseling, ik ben bijna thuis, twee jongens.
Jochies nog eigenlijk.
Ik schat ze 13 of 14 jaar oud.
Ze hebben het kenmerkende stembereik van die leeftijd.
Moeiteloos schakelen ze, uitschietend, van octaaf naar octaaf. En ondertussen proberen ze, met onmiskenbare luide stem, allerlei toonvarianten uit.
Twee alphamannetjes in spé.
Althans ze doen verwoede pogingen om dat uit te stralen.
Ze oefenen met de blik in hun ogen ‘de wereld is aan ons’. Nou ja, bijna aan ons.
En ook het soepele loopje met het nonchalante elan van de wereldveroveraar doet nog wat onwennig aan.
De broekspijpen zijn strak en kort waardoor de blote enkels stoer zichtbaar zijn.
Jammer van dat randje van dat suffe sokje dat nog net boven die gympies uitsteekt.
Een wat sullig detail terwijl ze zo ‘cool’ willen overkomen.
Op zoek naar hun identiteit steken ze overmoedig de straat over zonder op te kijken.
Mijn fiets en ik komen piepend en krakend tot stilstand.
Een alle dromen in duigen doen vallende botsing van drie mannetjes is voorkomen.
Ik schiet in de lach en de jochies maken grinnikend nog wat schijnbewegingen.
Onze eer is gered en talloze generatiekloven overbruggend vervolgen we ons doel.
Drie mannetjes.
Overmoedig.
De wereld heeft (nog steeds) wat in petto.Over
jan luiken blogt 