Neutrale blik (25-5-’20)

Er kwam een vrouw naar me toe gelopen.Ze had een neutrale blik, of veinsde er eentje want dat weet je maar nooit.Vrouwen met een neutrale blik hebben een speciaal effect op me.Ik word daar nogal onzeker van. Want een neutrale blik betekent dat ze niet onder de indruk is van mijn sexappeal. Nou was dat al nooit zo indrukwekkend en bevindt zich zeker heden ten dagen in een rudimentair stadium. Desondanks heb ik af en toe en lang geleden de ervaring mogen hebben van een twinkeling in de ogen van een vrouw die niet neutraal keek.‘Ik heb verontrustend nieuws’ sprak ze op neutrale toon en zweeg vervolgens mij in vertwijfeling latend. Het effect van dat zwijgen op mij is op zich al verontrustend. Wat is in vredesnaam de bedoeling? Is het een strategische pauze om het onheilspellende van het verontrustende nieuws te benadrukken of is het een aanmoediging om een geïnteresseerde vraag te stellen, waarbij je alsnog het risico loopt haar niet te laten uitpraten waardoor je een dialoognarcist(iemand die het gesprek overneemt zodra de ander even wil ademhalen) wordt. Is zij gewoon een sfinx of speelt ze hard to get maar die mogelijkheid vink ik al gauw af gezien dat sexappealdingetje. Kortom ik voel me een koorddanser en zal vroeger of later van dat touw lazeren. Ik besluit tot een belangstellend ‘nou, ik ben benieuwd’ en probeer een warm timbre in mijn stem te laten doorklinken en kijk ter compensatie met een alerte blik in de neutrale ogen. Bingo en in de roos. Ik bungel nog aan het touw.In de neutrale ogen bespeur ik een ‘dat had je niet gedacht hè’ blik en ze schudt triomfantelijk haar korte krullen op een pittige manier. De neutrale blik is ingewisseld voor een zegevierende variant. Haar neusvleugels spreiden zich, ze ruikt bloed.‘Weet je al… nee dat wil je niet weten….’ En wederom een veelbetekenende pauze die ik nu maar even laat gebeuren en wanneer ik net doe of ik iets wil gaan zeggen hapt ze toe.‘Het is wetenschappelijk’ zegt ze op een toon die geen tegenspraak duldt. Een don’t you even dare blik in de allang niet meer neutrale ogen. Wanneer de wetenschap er bij gehaald wordt is dat meestal ter onderbouwing of overtuiging van iets dat nog lang niet wetenschappelijk aangetoond is. Maar het werkt soms wel en ik acteer alsof ik al bij voorbaat geïmponeerd ben.‘In de toekomst hebben we geen man meer nodig’ vervolgt ze ademloos. Ik probeer haar verbluft aan te kijken, hoezo wetenschappelijk. ‘Een baarmoeder hebben we altijd nodig maar die pantoffeldiertjes van jullie zijn te kweken. Misschien is het handig om een paar exemplaren van jouw soort te bewaren of in te vriezen of ‘zoiets’.’ Dat ‘zoiets’ wordt me te gortig. Het koord waaraan ik nog steeds bungel begint vervaarlijk te zwaaien. Recent las ik over de mogelijkheid dat we geen vee meer nodig hebben om vlees te eten want dat kan ook met stamcellen geregeld worden. Tja, dat zou ook zo maar kunnen gebeuren met de mannelijke kunne of ‘zoiets’. Al bungelend en zwaaiend kom ik met een tegenzet. Ik vertel haar dat ik in kleine kring weleens filosofeer over het matriarchaat als redmiddel voor de problematiek van onze(nog wel) wereld. Mijn liefde voor Angela Merkel, zuiver platonisch hoor, steek ik niet onder stoelen of banken. Haar blik is warm, empatisch, mild en wijs, soms vastberaden en af en toe neutraal. Van de neutrale blik van Angela raak ik niet onzeker. Wat zou ik ook. Op het niveau van Angela speelt sexappeal of juist het gebrek eraan, geen rol.De neutrale blik met het verontrustende nieuws kijkt me medelijdend aan. Het touw zwiept op en neer en scheurt aan mijn arme armpjes. ‘Wir schaffen dass’ zegt ze met een blik in haar ogen: fier op een bedje van onverzettelijkheid.Ik hoor de echo van Angela’s credo in mijn oren.Er moet ook weer niet teveel geschafft worden fluister ik tegen mezelf en spring met ongekend elan van het touw.