Mannen en aanstelleritis (14-12-’17)

Zomaar op een zonnige zaterdagochtendmarkt zwelgen we in het geurige aanbod van groenten en kruiden en zwichten voor de verleiding van de groenteboer die zijn eigen teelt, zoete tomaatjes, aanbeveelt en prijzen ons gelukkig dat door de komst  van zoveel buitenlanders het aanbod exotische lekkernijen en culinaire ingrediënten alleen maar is toegenomen zodat wij in de keuken lekker en explosief te keer kunnen gaan.Als blogger heb ik nu al gefaald, beste lezer, want een openingszin van 64 woorden is not done en dat houdt u niet vol….! Dan maar op de korte toer en hup naar de kaasboer.Lekkere kaas, plakje proeven en dus ook eventjes wachten.  En als mensen moeten wachten gaan ze kletsen over het weer en andere onzin zoals politiek, sport en ziekte.Zoals gezegd was het zonnig weer en weekend dus zijn de mensen goed geluimd en weldra ging de discussie over ziek zijn want de kaasboer was er niet. Die man was ziek. De struise kaasboerin en haar genetisch gepredisponeerde vrolijk en vrolijke uit de behoorlijk bekoorlijke kluiten gewassen dochters waren er wel. Zij waren niet ziek. Wel geweest hoor, vertrouwden ze ons toe, maar weer beter. Maar ja, zo’n man hè zei de empathische kaasboerin met een “meewarige” blik. Instemmend gemompel van het overwegend vrouwelijke publiek. Ik voelde het al aankomen. De gelederen werden gesloten en de stemming steeg. Ja die mannen….zei een pittige, met een paars kapsel, misprijzend en keek vorsend en vissend naar reacties om haar heen.  Die bleven niet uit en weldra gonsde het verhalen over die stumpers die direct zielig waren, nergens tegen konden en de dood al in de ogen zagen bij het eerste zuchtje virale tegenwind.  Ik voelde al aan mijn, mannelijke, water dat er naar een climax werd gewerkt. Het mannelijke water staat in deze synoniem voor de vrouwelijke intuïtie, maar dit terzijde.  Het hoogtepunt was nabij. Dat voel je dan onmiskenbaar, als bedreigde soort, aankomen. De spanning èn de stemming steeg. En ja daar was ie. De dooddoener aller dooddoeners! In triomf schreeuwde een vrouw, met een van emotie, overslaande stem “dan hadden zij eens een kindje moeten krijgen”! Het paarse kapsel krijste pittig “dat kunnen ze niet, dat kunnen ze niet” en met van deernis wijd opengesperde ogen keek ze spiedend in het rond naar bijval.  En die kreeg ze natuurlijk in deze solidariteit van eensgezinde emoties. En als de emotie is in de vrouw dan is de ratio ver te zoeken.  De kaasvrouw keek wat ontdaan naar het tumult dat haar meewarige opmerking over haar kaasman had losgemaakt. “Nou ja, hij heeft wel een longontsteking”, zei ze vergoelijkend. Maar dat was alleen nog voor de goede verstaander hoorbaar. “Dat kunnen ze niet, dat kunnen ze niet”  joelde de pittige paarse nog steeds opruiend. Mijn echtgenote keek me op afstand wat taxerend aan en dacht ongetwijfeld aan mijn misbaar  die ochtend toen ik aan het ontbijt gulzig op mijn tong beet. Maar dat dóét ook pijn. En over misbaar gesproken: is het  vrouwen wel eens opgevallen dat wanneer er beelden over barende dames worden vertoond zij zich altijd haasten om te verklaren dat zij zich niet zo hebben aangesteld?Ja het is mij onomstuitelijk duidelijk: God is een man! Waarvan acte!