Man aan het zwembad (1-8-’19)

‘Bij het zwembad lag een man een boek te lezen, terwijl hij eigenlijk te knap was om een boek te lezen.’ Aldus Paulien Cornelissen op de voorpagina van een recente Volkskrant. “Te mooi om waar te zijn”, dacht ik bij mijzelf “wat geeft deze vrouw zich bloot, wat beweegt haar om dit te vinden”. Op zich heel knap van haar.Ik mijmerde nog even door en sabbelde op haar woorden. Als ik het even niet weet, en dat komt nogal eens voor, dan helpt perspectiefwisseling me af en toe. ‘Bij het zwembad lag een vróuw een boek te lezen, terwijl ze eigenlijk te knap was om een boek te lezen.’ Aldus ondergetekende op de voorpagina van een recente Volkskrant. “Te mooi om waar te zijn”, dacht ik bij mezelf en verloor mezelf ogenblikkelijk in de schoonheid van het idee op de voorpagina van de Volkskrant te bivakkeren.Dat schiet niet op dus terug naar de knappe vrouw en het effect van het boek op haar uitstraling. “Ik zou haar nog knapper vinden” was mijn eerste reflex. In dialoog met mijzelf bedacht ik me dat het een nadere toelichting vereist. Betekent het dat ik het sowieso knap vind wanneer een vrouw een boek leest? Neen, wees ik mezelf terecht, het zit ‘m in de houding van zo’n lezende vrouw. De ingetogen overgave van de lezende vrouw ontroert me. Die concentratie, het even in een andere wereld zijn, het loskomen van de dagelijkse beslommeringen, de verstilling in het moment. De denkbeeldige krullen in heur haar die met een peinzende vinger losgewoeld worden. Af en toe kijkt ze even op en verwijlt in nietsziende verten soms vergezeld van een siddering over haar rug. Een lezende vrouw op haar rug gezien vind ik al knap en daar kan ik ook verliefd op worden. En de tijger in mij ontwaakt om wat meer te weten te komen van deze intrigerende vrouw die een boek leest. Welk boek, welke schrijver, welk onderwerp? Hoe ziet haar leeshistorie er uit? Kortom, een lezende vrouw is verleidelijk hoe knap ze ook mag zijn en ik doe een mislukte poging een blik op haar boek te werpen. Terug naar Paulien die schrijft dat een knappe man al een te leuk leven heeft en dus geen literatuur nodig heeft maar gewoon stoer moet gaan beachvolleyballen. Stereotiep alfamannengedrag moet vertonen zonder verwarrend pseudointellectuele literaire belangstelling. En dan wil ie er ook nog zeker over praten ook. Daar heeft Paulien geen man voor nodig en zeker geen knappe, denkend aan haar leesclub ‘deelliteratuurmetjevriendinnen’. Ik poog Paulien nog even te volgen in haar oekaze tegen knappe lezende mannen en bedenk me dat Paulien Thierry Baudet òf niet knap vindt òf van mening is dat hij niet kan lezen. Beide ideeën komen verfrissend over. Punt voor Paulien. De lezende vrouw klapt haar boek dicht. Met een diepe zucht. ‘Me Tarzan, you Jane’ lees ik op de omslag en ik snap nu de peinzende vinger en de nietsziende blik met de rugsiddering. Ik begrijp Paulien nu ook.