Onlangs noemde ik in het rijtje van koe Hermien ook Jonathan Livingstone Seagull.Jonathan, een zeemeeuw, wil meer dan een gewone zeemeeuw zijn. Hij wil hoger en sierlijker en ook sneller kunnen vliegen en komt daardoor in een hogere werkelijkheid. Ik vind het leuk als iemand buiten de gebaande paden treedt en daardoor op zoek gaat hoe iets beter, leuker, vrijer of onverwachter wordt.Gedachten en gezegden als: ‘doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg’ of ‘als je met je kop boven het maaiveld komt…’ zijn zo benauwend.Picasso stelt in dit verband: ‘iedereen wordt als origineel geboren maar de meesten van ons sterven als een kopie’. Wat gebeurt er met het vrije kind in ons?
Jonathan Livinstone Seagull werd in 1970 geschreven door Richard Bach, ja inderdaad een verre nazaat van de beroemde componist. Ik heb het later gelezen nadat ik de prachtige filmmuziek van en door Neil Diamond hoorde.Jonathan, een zeemeeuw die bij het vliegen steeds beperkingen moet overwinnen en daardoor het symbool wordt van het verlangen naar onbegrensde vrijheid. Jonathan een soort hippie, in een meeuwenkolonie met sterk ontwikkelde sociale structuren, wordt om zijn streven anders te zijn, sneller en eleganter te vliegen, uitgestoten.En dan luisterend naar die prachtige, lyrische en zwierige muziek.Je ziet Jonathan in je gedachten zweven op de thermiek van de melodie.
‘Belost on a painted skywhere the clouds are hungfor the poets eye’
Wat een poëtische schoonheid.In schril contrast met het geschreeuw en gekrijs van de kriskras vliegende vogels.Dan begrijp ik ook dat hij die lawaaierige meute wil ontstijgen op zoek naar zijn innerlijke vrede en vrijheid. Hij gaat op avontuur en gelooft in zichzelf en blijft zichzelf ook trouw.Net als Koe Hermien die ook de benen neemt op de vlucht naar een betere bestemming.
Wat doet de Jonathan in mij, waar zit ie eigenlijk. Is hij er wel?Hoe ziet mijn eigen origineel eruit?Ik ga eens op zoek en wie weet fluistert mijn origineel ergens vanachter mijn megalomane bombastische kopie.
jan luiken blogt 