Hugh Grant en Pavarotti hebben vakantie (15-9-’18)

Tijdens vakantie kom ik altijd bekenden tegen.Nou ja bekend, het zijn meer lookalikes van vrienden, familieleden en BN’ers die ik natuurlijk ook niet ken maar ze lijken er dan, soms met heel veel fantasie, wel op.Zo kom ik altijd Mark Rutte tegen. Moet hij dan niet regeren? Hij is het ook niet. In de ontbijtruimte van het hotel is het een aangenaam tijdverdrijf om nationaliteiten te raden. Soms ook wel zo praktisch want wanneer je op conversatietoon, hoewel vertrouwelijk, tegen je tafelgenote zegt dat de mensen aan die andere tafel zo chagrijnig kijken en dat gezelschap springt als een houwdegen op dan weet je dat er ook landgenoten zijn die in hun chagrijn niets anders doen dan luisteren wat de buren met hun zogenaamde gezellige kop wel te zeggen hebben.Edoch vanochtend louter gezellige koppen en aangenaam gekout bij het ontbijtbuffet. Er loopt een door het leven gekromde ober rond met een versoberde gelaatsuitdrukking en een doffe blik(Rowan Atkinson op zijn zieligst) die alle tafels langsgaat voor de koffiewensen. Hij sloft met een lamgeslagen tred en kijkt je ongelovig aan wanneer je hem vriendelijk in je beste Italiaans bedankt. Waarschijnlijk begrijpt hij alle talen en weet dan ook precies wat elke tafel over hem zegt. We zijn een charmeoffensief begonnen en vandaag zei hij: arriverderci. ‘Het praat’ zeg ik en ‘ssssst’ zegt zij veelbetekenend( das waar ook, hij verstaat alles).Aan een tafeltje zit een onmiskenbaar Engels gezinnetje. Mijn tafelgenote kijkt onmiskenbaar verheugd.‘Hugh Grant’ fluistert ze. ‘Welnee’ zeg ik loud and clear en, wellicht helaas, ik heb natuurlijk gelijk.De aanpalige mevrouw aan het zelfde tafeltje verhoogt de filmsterrenstatus door consequent haar zonnebril op te houden. Dat mag niet volgens het blauwe boekje van The Queen maar dit terzijde. Er zitten ook nog twee onberispelijke jochies van ongeveer 6 en 8 aan tafel. De conversatie is ook onberispelijk. Brits. We proberen niet te luisteren maar ja Hugh Grant en die versluierende zonnebril intrigeren en zo ontkomen we toch niet aan het gesprek waarbij de achtjarige een cadeau voor Grandpa in gedachten heeft. ‘Hugh’ knikt, kijkt zijn zoontje aandachtig aan, schraapt zijn keel, strekt zijn stiff upperlip en zegt: well, I am not sure if Grandpa is desperate for……. De rest ontgaat ons door onze hilariteit over dit geweldige voorbeeld van Engels understatement.Met goedgekozen woorden de ander in zijn waarde laten terwijl het duidelijk Is dat je het voorstel niks vindt.In mijn ervaring zijn Engelsen leuk tijdens vakantie.Vele jaren geleden ging ik met het gezin kamperen in Bretagne. Dat ligt pal aan de overkant van Groot-Brittannië en er waren meerdere Engelse campinggasten met wie het goed toeven was. Kamperen is het bekend raken met primitieve geluiden uit andere tenten en met een rode kop, pleerol onder de arm, zogenaamd naar de afwasbakken racen. Zo sloten we vriendschap, ongetwijfeld voor de rest van ons leven, met een goedmoedige en rondborstige Pavarotti lookalike en zijn kinderen. We gingen naar het strand en alle kinderen speelden aan de waterkant totdat een hoop tumult tot mij kwam. Mijn vier zoontjes waarvan de oudste vijf jaar was en die de opgewonden groep dan ook aanvoerde fladderden in alle staten op ons af. De oudste had iets onbestemds in zijn hand en dat was ongetwijfeld het voorwerp van alle consternatie. Pavarotti was met buik en al het eerst bij het grut, draaide zich om en riep naar mij: ‘lunch’. Zijn kinderen haakten af maar die van mij snelden met niet aflatend enthousiasme op me af met een, wat bleek, halfvergane krab. De suggestie voor de lunch heb ik gelaten voor wat ie was.Een andere Brit onthulde the day after dat hij een ‘sense of humor failure’ had. Een prachtig understatement voor een kater.De mooiste uitspraak vind ik en dit als uitsmijter: ‘we only show emotions to horses and dogs’.
Mijn strandgenote gaat de zee niet meer in.Er blijkt een grote kwal te zijn aangespoeld.Neeeeeeee, niet Hugh Grant.I am not that desperate.