Hormonale stormen (3-8-’19)

Het zal de trouwe lezer niet zijn ontgaan dat er sinds een half jaar een pup het huis op stelten zet. Met groot genoegen is ze het huis en ons leven vrolijk in gedarteld. Meestal is het hondje boevig, ondernemend en bovenal enthousiast. Nieuwsgierig ook, ze is van de vrouwelijke kunne, en besnuffelt alles om daarna het voorwerp van aandacht het liefst uit elkaar te trekken en te bekauwen om vervolgens met een zegevierend zwaaiend staartje met prooi in de bek lichtvoetig tuinwaarts te gaan voor de ‘begrafenis’ maar meestal komt het niet zo ver want dan is de aandacht alweer naar iets anders spannend getrokken. Ze speelt graag met me en legt uitnodigend een voorwerp dat ze zorgvuldig uit haar ‘speelgoedkist’ heeft gevist voor mijn voeten. Soms ontwaar ik een glimp van een Messi in me als ik jongleer met een balletje dat me al snel behendig en trefzeker wordt afgepakt en ze me triomfantelijk aankijkt. Het Messigevoel blijkt kortstondig.Waar ik het teckeltje nog steeds als een puppy zie is ze ongemerkt een grote meid geworden. Ze is loops. Hormonale stormen gieren door het lijfje en ze moet aan haar nieuwe vormen wennen. Als man weet ik niets van hormonale stormen maar ik ken wel het effect op gedrag.Het gedrag van het beestje verandert ook. Ze gilt tegenwoordig naar verkeer. Ze kan me met smachtende en smeulende ogen aankijken en daar word ik een beetje zenuwachtig van maar smelt er ook van. De meest merkwaardige verandering is toch wel het verschijnsel dat ze nu haar achterpoot optilt als ze moet plassen. Als een vent! Niet bevallig door de achterpootjes zakken en ladylike een onvertogen plasje plegen maar poot omhoog. In het begin viel ze bijna om en dat stemde me hoopvol maar net zo behendig als ze Messi een bal aftroggelt tilt ze nu stoer haar poot op.Ik maak me zorgen om haar genderverwarring. Heeft ze hulp nodig. Ik wil haar steunpilaar zijn, haar klankmuur. Googelen dan maar en ik stuit ik op de Partij voor de Dieren. Hoe zo voor de dieren? Ze hebben het alleen over mensen terwijl we het hier toch echt over mogelijk dierenleed hebben. Ons beestje lijkt er niet onder te lijden alhoewel ze me soms met een niet te peilen diepzinnige blik aankijkt. Een hondenpsycholoog dan maar. Maar als ouder weet je toch zelf wel wat het beste voor de kleine is. Ik besluit dan ook haar zelf te gaan begeleiden.Haar te observeren, gerust te stellen en dicht bij de kern te blijven wat dat dan ook mag zijn. En er op uit gaan, de wijde wereld in.Dus als u nou tijdens de Canal Pride op de eerste boot een grijsharige Messi en een teckeltje met een wuivend achterpootje……