Rondom de Jaarwisseling zoemen de goede voornemens in het rond.Grote voornemens, kleine voornemens, makkelijke en moeilijke, haalbare en niet haalbare. Het voornemen om geen voornemens te hebben is er ook nog een die redelijk populair is. Eerst nog even genieten van die oliebollen en appelflappen. Nou kan het nog maar in het Nieuwe Jaar….?Ja, dat Nieuwe Jaar, waar in de eerste week 50% van de goede voornemens al verpulverd is, verstoven als de poedersuiker op die laatste oliebol en àls er nog een voornemen overeind staat gaat die een gewisse verdrinkingsdood tegemoet tijdens de Nieuwjaarsborrel. Bemoedigend slaan we onszelf op de schouders en troosten we ons met de gedachte ‘ach, die voornemens hadden we vorig jaar ook’. Gemakshalve zijn we die vergeten en we zijn er toch nog steeds. Misschien wat pafferiger, maar we zijn er.Neem mij nou.Ik weet precies welk goede voornemen ik begin 2017 koesterde. Ik zou gaan fitnessen. Het narcistische verlangen naar eindelijk een goddelijk lijf. Ik ben begonnen. Ik doe het nog steeds en heb al weer een afspraak voor 2018. Maar ja, dat was makkelijk. Twintig minuten per week en dat zou helpen.
Ja het helpt.
Het geeft een lekker en fit gevoel en spierpijn betekent toch dat er ergens, al is dat rudimentair, spierweefsel aanwezig is. Ik speur dagelijks de spiegel af op zoek naar welvingen die er eerst niet waren. Ik Tarzan wat af voor die spiegel maar Mr Universe verschijnt niet. Lees ook de bespiegelingen van blogcollega Joep in deze.Mijn gewicht nam gelukkig wel toe. Zie je wel, riep ik juichend, dat komt door de toename van mijn spiermassa.Mijn Jane keek me liefdevol doch wat afwezig aan. Mijn zoon was wel genadeloos. ‘Jee, Pa, wat een vetrollen’ terwijl hij me oriënterend in mijn zij porde. ‘Weet je wat wij gaan doen in het Nieuwe Jaar? Zullen we stoppen met koekjes?’ Dat lijkt een voorstel maar het bleek een commando.Ik ga dus stoppen met koekjes.Goed voornemen.Overdag kan ik me inhouden maar als ik ’s avonds op de bank neerzijg en me nestel is geen rol of pak koekjes meer veilig voor me. Koekiemonster. Met trillende vingers scheur ik de verpakking open en graai naar de koekjes. In alle soorten en maten.Het liefst knapperig en krokant maar de brosse varianten bereiken het stadium van de koektrommel ook niet. Alles wordt in een constante smakelijke stroom verorberd.Chocola, snoep, cake en taart blijft onaangeroerd maar koekjes…. Onverzadigbaar.Twee voornemens.Ik ga door met fitness en stop met de koekjes.En over een maand als mijn spierbundels van onder het wegsmeltende vet verschijnen kijkt mijn Jane weer naar me.Liefdevol doch wat afwezig.
jan luiken blogt 