Het ochtendchagrijn (11-1-’18)

Elke ochtend bestijg ik haar.Elke ochtend weer die spanning.Hoe zal ze reageren?Alvorens tot de onvermijdelijke bestijging over te gaan heeft er al een voorspel aan rituelen plaats gevonden om haar deze keer mild te stemmen.Maar je weet het nooit.Wispelturig, onberekenbaar, onvoorspelbaar in haar reactie.Ondanks al mijn maatregelen om haar lichtvoetig tegemoet te komen.Ze heeft een ochtendhumeur. Er is sprake van wisselende spankracht en daarom poog ik haar draaglast te verminderen.Met enige aarzeling maar fluweelzacht benader ik haar.Om haar gunsten te krijgen rammel ik nog even alle botten in de goede positie.Ik ben al in adamskostuum en met prangende gorgel gaat mijn adamsappel op en neer.Dan met een ‘een twee drie in Godsnaam’ bestijg ik haar.Met opengesperde ogen volg ik haar reactie.Ja, nee of toch ja?Ze aarzelt even om daarna definitief toe te slaan.Weer een pond er bij.‘Ze was weer chagrijnig’ mompel ik mismoedig tegen mijn geliefde.‘Oh, wat jammer voor je, maar bij mij niet hoor’ zegt ze monter. ‘Er was weer wat af.’Ik vermoed ogenblikkelijk een vrouwelijke samenzwering maar houd daarover wijselijk mijn mond. Als vrouwen samenspannen moet je net doen of je dat als man niet in de gaten hebt. Dat bevestigt ze in hun vooroordeel en dan worden ze overmoedig.  Vroeger of later kun je daar je voordeel mee doen.
Vele jaren geleden opende mijn moeder, gastvrij en gul en worstelend met haar pondjes, de deur om een bevriend stel binnen te laten.‘Wat zien jullie er goed uit, wat zijn jullie afgevallen, hoe doen jullie dat, welk dieet’ inquisiteerde mijn moeder buiten adem.‘Niks dieet, we eten precies hetzelfde maar dan de halve porties’ zeiden de slanke vrienden stralend. Het ei van Columbus. Wat een verstandige mensen die vrienden van mijn moeder.Wat we toen met zijn allen nog niet konden bevroeden was dat deze verstandige mensen jaren later mijn schoonouders zouden worden.Ergo, mijn geliefde komt uit een verstandige achtergrond.Achtergrond.Nou ja, ze is in ieder geval zo verstandig me daar niet steeds op te wijzen.Met het verlangen het Ochtendchagrijn te temmen en terug te jagen in haar hok ga ik nu maar porties halveren.En…. binnenkort bestijg ik haar al danspassend met bravoure.