Het bal van de verdampte miljoenen (5-4-’18)

Kijk, van zo’n zin word ik helemaal vrolijk.Het staat lonkend boven een of ander suf artikel in de krant waarin natuurlijk weer van alles misgaat en daar wil ik het helemaal niet over hebben.‘Het bal van de verdampte miljoenen.’De zin resoneert in mijn lijf en brengt explosies van vermaak in me los.Alleen al het woord ‘bal’.Dat geeft een feestelijk gevoel.Ruisende rokken, zwieren, Wiener melange, André Rieux-achtige muziek, wulpse blikken vanachter waaiers, overjarige glorie.En dat past dan ook weer zo mooi bij het verdampen.Het overgaan in een andere fase. Vervluchtigen.Al die miljoenen, wat dat ook mag zijn maar het betekent vast heel veel, blijken dan vervlogen.Waar naar toe of tot wat?Ga er maar aan.Maar bij ‘het bal van de verdampte miljoenen’ schiet ik in de lach en denk direct aan ‘de prijs van ome Thijs’.Ome Thijs, een creatie van Wim Sonneveld, is een glazenwasser die wekelijks met eindeloos geduld de voetbaltoto invult en, jawel, dan heeft hij alle uitslagen goed.In wildsportieve drang kust hij dan sinds jaren de wat verweesde wang van zijn echt- en poolgenote tante Mietje. Meesterlijk en ook menselijk tragisch in al zijn eenvoud.Maar dan heb ik het ‘balgevoel’ al helemaal te pakken.Want, daar komt ie, Ome Thijs nodigt de hele buurt uit onder het motto: ‘er is geen feest zonder bal na’. Die ome Thijs had het nou helemaal begrepen en tante Mietje nodigt met een joviaal gebaar lallend ‘rammen jullie al het meubilair maar want morgen ga ik me in de nieuwe spullen steken’.Kijk, dat is nog eens een feest en volgens overlevering heeft de vuilnisman de lege flessen bij elkaar gezocht en van het statiegeld een buitenhuis gekocht en is stil gaan leven in de buurt van Laren.De volgende dag, als ze weer een beetje bij kennis komen, haalt tante Mietje  plotseling het totoformuliertje uit haar tas dat ze blijkbaar vergeten was af te geven. Even lijkt het dan of ome Thijs het leven laat maar als hij dan zijn Mietje zo erbarmelijk ziet snikken troost hij haar.‘Ach, Ouwe, huil maar niet want ik heb nog steeds twee handen aan mijn lijf en daar hebben we altijd van kennen leven’.Weergaloos, wat een kerel.De miljoenen zijn verdampt in alcoholische nevelen en ze hebben er een geweldig feest van gemaakt.Ware levenskunst.