Gisteren gebeurde het weer, en vanochtend trouwens ook (11-12-’18)

Ik werd vol getroffen door onverwacht hartverscheurende, mooie muziek.54 jaar geleden gebeurde dat ook al.Ik weet het nog als de dag van gisteren.November in Nederland, koud en grauw. Ik was enkele weken daarvoor met mijn stamgezin meegesleurd vanuit een jarenlang verblijf in de Antillen. Altijd zon zee en zonnebad en zoveel leuke feestjes. School was er ook wel, maar school dobberde ergens niet significant in dat permanente vakantiegevoel.Dat bleek ook wel, want terug in Nederland was ik achter met alle vakken op school en dat was een koude douche. Een straf programma van bijlessen, inhaalcursussen en het vooruitzicht van vooral hard werken tijdens de Kerstvakantie was mijn droevig lot. En dat droevige lot zat ik met een uitzinnig gevoel van zelfmedelijden te belijden.Alleen op mijn zolderkamertje van ons tijdelijke, ongezellig gemeubileerde huurhuis, waar de regen niet zachtjes tikte maar genadeloos zwiepte tegen mijn raam en de wind onophoudelijk guur gierde, stond mijn nieuwe bestaan in een schril contrast met de zonnige vergezichten uit de tijd toen het leven nog leuk was. De schoudertjes knakten moedeloos en ik keek zwaar zuchtend in mijn schoolagenda die zwart zag van huiswerk en andere gestolde wanhoop.En toen gebeurde het.Uit mijn krakerige transistorradiootje kwam vioolmuziek en de wat onvaste stem van mijn held Paul McCartney:Yesterday, all my troubles seemed so far away… Nou, ik voelde direct een bondje en, gelukkig, ging hij nog even door:There’s a shadow hanging over me. Onwillekeurig keek ik om me heen, hoe voelde hij zo loepzuiver aan wat er met me aan de hand was? Maar het kon niet op want empatisch vervolgde hij met:Now I need a place to hide away. Nou ja zeg! En hij eindigde heel sympathiek met:Oh, I believe in yesterday.De schoonheid van de muziek en de tekst en dat fragiele stemmetje van Sir Paul (maar dat was ie toen nog lang niet) verzoende mij weer met mijn lot dat ter plekke minder treurig werd.
En gisteren gebeurt het dus weer. Geen treurig lot deze keer maar handenwrijvend van genoegen snel ik ter keuken om een smeuïg maal te fabrieken. En terwijl ik de benodigde ingrediënten bij elkaar zoek komt vanaf NPO4 die ongelooflijke hartverscheurende aria langzaam maar zeker op me af. De aria zwelt aan en er lijkt bijna geen plaats meer te zijn in mijn lichaam om de schoonheid van de muziek te bevatten. De muziek doorboort doeltreffend mijn hart en tegelijkertijd wordt mijn ziel aan een draadje naar buiten getrokken. Overweldigende emotie die ik niet kan verklaren maar gelukkig overkomt me dat af en toe. De stem van Renée Fleming zwelt aan en sterft weg; ze zingt Marietta’s lied van Korngold. Prachtig, prachtig.Als ik nog aan het bijkomen ben zegt de presentator dat hij het hier maar moeilijk droog bij kan houdenVanochtend om kwart voor acht tijdens het koffiezetten gebeurt dat weer.Renée Fleming zweeft de keuken in als Marietta en laat mij wederom verpletterd achter.Wat er met me gebeurt, wat er nou raakt ik weet het niet.Genieten zonder verklaring is ook heerlijk.Buiten striemen de regen en de wind om de eerste plaats.