Rank en met gratie komt ze binnen.Ze heeft er duidelijk zin in.Reeënogen.Niet kwetsbaar maar stralend.Parelende tanden als ze lachend omkijkend gebaart dat er nog een tafeltje vrij is.Ze vibreert naar hem als ze haar jas uitdoet en gaat zitten.Hem is de Geluksvogel.Stuntelig trekt ook hij zijn jas uit.Mager lijf en zijn puntige schouderbladen steken als rudimentaire vleugeltjes door de trui.Hij gaat zitten en ik zie van opzij dat de donkere krullen overlopen in een wat vlassig baardje.Zijn ogen zijn voor mij niet zichtbaar maar ze betoveren haar en ze neemt zijn handen in de hare.De Geluksvogel.Alle aandacht voor hem.Waarom of waardoor is zij zo geboeid door hem?Hij heeft lange, slanke vingers.Pianovirtuoos?Vioolsonates?Gitaaraubades onder het balkon?Schrijver van oogverblindende gedichten?Dichter van lyrisch proza?Schildert hij ingetogen en timide vergezichten?Romantische wereldverbeteraar?Of heeft hij simpelweg gewoon op het goede moment gezegd: ‘ik hou van jou’.Dat zou zomaar kunnen.Ze krijgen een latte macchiato met zo’n smiley erop. Aandoenlijk.Hij krijgt een schuimige snor en zij schiet in de lach.De Geluksvogel.Zou hij beseffen dat hij een buitenproportionele bofkont is?Tuurlijk….
Buiten zegt mijn geliefde: ‘intrigerende jongen, hoor’.
jan luiken blogt 