Terwijl de herfst het lentegevoel kleurt sprint ik tussen twee felle regenbuien naar de brievenbus en pak de ochtendkrant.De striemende wind slaat het blad uit mijn handen. Met een onvermoede behendigheid, of gewoon geluk, spring en vang ik ook nog de krant die al openblaast en de losse bladen de onverwachte vrijheid wil geven, maar daar heb ik op tijd een stokje voor gestoken en daarmee de teloorgang van informatie en foto’s tot papier-maché bezworen.En maar goed ook.Op de voorpagina een veelbelovende verwijzing naar een binnenpagina:‘Volleerde fotomodellen’.Dan ben je toch geneigd om even vlug door te scrollen, het nieuws het nieuws te laten, en met een mok thee naar een comfortabele stoel te snellen.En ja hoor vanaf het midden, twee pagina’s breed, kijken ze me aan of juist niet.Met woeste manen of blonde lokken.Zachte ogen.Wellustig opengesperde neusgaten.Sensuele lippen.Volbloedig.Gereserveerde blik of ‘kom maar op’.Blond. Bruin. Zwart.En allemaal met een edel lijf zoals alleen, inderdaad, paarden hebben.Prachtige koppen die paardenhoofden.Daar steekt het paard van Sinterklaas toch wat bleekjes bij af.Haar treurig lot is dat zij het met die zak van Sinterklaas op haar rug moet doen.Onwillekeurig moet ik nu weer met enige emotie denken aan de merries.De vier lokmerries die de paarden van het eilandje bij Marrum ruim 11 jaar geleden hebben gered. Al die verkleumde en verstijfde paarden die allemaal achter dé dominantste lokmerrie aangaan.Het juichende gevoel, lekker warm bij de televisie, het gaat lukken en ze gaan het redden. Bravo voor de lokmerrie.Bravo ook voor die moedige heldin op haar rug die zelfverzekerd in het zadel vastberaden aan de colonne paarden voorop gaat.Adembenemend schouwspel. Nog steeds op mijn netvlies.En, ach ja, een man zonder vrouw is als een paard zonder teugels.Ongemerkt is dit een onverbloemde ode aan het paard geworden.Alhoewel……Het paard van Sinterklaas kijkt me wat verongelijkt aan.
jan luiken blogt 