Het leuke, en soms ook het vermoeiende, van de columns van Arnon Grunberg vind ik dat hij ons nogal eens, nadrukkelijk en tegelijkertijd nonchalant, een blik gunt waar hij zich bevindt.Hij is in Rome en dineert met een beroemdheid, spreekt een andere grootheid in Parijs, laat achteloos vallen dat hij in een hotel in München zit of in Congo verblijft.Of gewoon in New York, alwaar hij schijnt te wonen, of desnoods met zijn petekind in een café in Amsterdam. Hij wekt de indruk dat hij veel onderweg is met in zijn slipstream een grote schare aan beroemdheden die op terloopse wijze ten tonele wordt gevoerd.Hoe dan ook Arnon is ergens. Niet zomaar ergens.
Want iedereen is ergens.Zou dat ergens op een of andere manier meer de moeite waard zijn want waarom lijkt dit ergens zo benadrukt?Dan rijst bij mij de5 vraag wat, of wie, is mijn ergens? Of waar is mijn ergens?Op dit moment lekker thuis, met mijn laptop aan de eettafel, samen met mijn geliefde en wat kaarslicht. Ik merk nu dat ik ook blijkbaar de behoefte heb om enige context aan mijn ergens toe te voegen.Hoe zou het zijn om vanaf de Kilimanjaro een stukje te schrijven terwijl Koningin Maxima mij op het magnifieke uitzicht wijst. Of de Hermitage in St Petersburg te bezoeken met Vladimir Poetin als reisgids?Dan zou ik wel, en niet zomaar, ergens zijn.Zou ik ook gelukkiger zijn?Ik weet het niet.Toen ik met pensioen ging wenste men mij ‘en nu gaan genieten, hè’ toe.Alsof dat toen pas kon gaan beginnen.Alsof ik daar niet allang mee bezig was of ben.Het heerlijke is, ik voel dat ik thuis kom.
Ergens is thuis en daar geniet ik.
jan luiken blogt 