Dirigeren (14-11-’17)

Gisteravond heb ik weer met plezier op de televisie naar Maestro gekeken.Een aantal BN’ers strijden om de eer van de gouden baton, het dirigeerstokje waar het allemaal om draait. En dat leidt tot hilarische taferelen.Als het goed gaat, gaat het goed.Maar dat lukt niet altijd.En dan gaat het mis.Wanhoop op de kop van de ‘dirigent’, vragende blikken en gelach van de orkestleden, verbijstering van de jury die dan bemoedigend de handen voor de ogen slaat of de vingers in de oren stopt.
En het lijkt zo gemakkelijk. Een beetje op de maat, dat wel,  met je armen zwaaien en met die baton in de lucht priemen of moeilijk kijken of juist vriendelijk lachen. Een beetje van je maffe ik mag je best laten zien. Staat nog interessant ook.Een echte dirigent heeft het niet gemakkelijk.Hij moet natuurlijk de maat slaan, met de rechter hand, maar ook de emotie aangeven, met de linker hand. Daarnaast heeft hij een ijzeren wil, overredingskracht en een goede conditie nodig los van het muzikale inzicht natuurlijk. Met andere woorden een dirigent moet nogal wat kwaliteiten in huis hebben. En daarom juist was ik benieuwd naar het optreden van Remy Bonjaski die als kickbokser, lijkt me, over nogal wat overredingskracht  zal beschikken om over de ijzeren conditie en wil maar niet te zwijgen.De breed lachende Remy met het imposante lijf is bepaald trefzekerder en doelgerichter in de ring dan op de bok voor het orkest. Hij heeft een gunfactor, dat is zonneklaar, ook voor de musici. De pianist en de violisten die hij vergat aan te sturen probeerden hem nog te redden. Vergeefs, hij sneefde in de derde ronde. Gelukkig niet als kickbokser. 
Het lijkt me heerlijk om vol overgave en in contact met de muziek en de muzikanten een prachtig muziekwerk ten gehore te brengen. Maar mijn eigen aspiraties om te dirigeren schat ik niet erg hoog in. Die ijzeren wil hè en die overredingskracht.Ik ben nog uit de tijd dat je verplicht in dienst moest.Ik moest een aantal aspirant militairen commanderen hoe ze als groep moesten marcheren.Ook dat werd hilarisch. Op een gegeven moment, na een aantal mislukte commando’s, hing de hele groep in het prikkeldraad en werd ik van mijn commando ontheven.Commanderen is ook een vorm van dirigeren en dat is veel moeilijker dan ik dacht.Ik probeer nu maar de dirigent van mijn eigen leven te zijn.Dat is al lastig genoeg.