Hij zucht even berustend.Nou hebben ze hem ook nog een feestmuts opgezet.Zijn wangen zakken mistroostig nog bijna een etage lager.Hij zucht nogmaals en vraagt zich af of men zich wel realiseert dat hij afstamt van een heel oud Engels ras. En met zijn imposante lijf is hij eigenlijk de mastodont onder de honden. Indrukwekkend, nobel, trots, adellijk en trouw.Hij prefereert zelf de omschrijving: ‘een combinatie van waardige grootsheid en moed’.
Baasjes gaan vaak op hun hond lijken. Dat is zijn baasje helaas nog niet gelukt.Hij ziet af en toe met genoegen op de televisie leden van het Engelse Hogerhuis met recht House of Lords genoemd.Dat zijn mooie hondenkoppen.Prachtige hangwangen, intelligente diepe rimpels in het voorhoofd, een indrukwekkende paarse mopsneus en fraaie zware oogleden die als draperieën de waterige ogen omlijsten. En ze kunnen kwijlen als geen ander.Mooie koppen en hij heeft wel eens horen zeggen dat zo’n kop een plethorisch gelaat heet. Wat dat is weet hij niet goed maar het klinkt voornaam en dat past.Wat hij ook zo aangenaam van die Engelse Lords vindt is dat zij ‘only show emotions to horses and dogs’. Ook daar kan zijn baasje nog wat van leren.Die showt zijn emoties aan het bazinnetje en de kinderbaasjes en zet hem een feestmuts op. Dat doe je toch niet bij een hond van zijn statuur.‘Not my cup of tea’ denkt hij en schikt zich als trouwe hond in zijn lot.Hij zucht van misnoegen, recht zijn schouders even maar zijn blik blijft onverstoorbaar .Noblesse oblige, adel verplicht.
Wat hij nou wel in zijn baasje weet te waarderen is dat ze hem een passende naam hebben gegeven. ‘Lord’ omdat hij zo’n voornaam voorkomen heeft.Kijk, dat heeft baasje nou goed begrepen.Maar een van die kleine wijsneuzen weer helemaal niet.Die pseudo-intellectueel ontdekte dat Lord van achteren naar voren geschreven iets opleverde waar je als hond van stand niet eens voor blaft. En zo’n andere betweter wil paardrijden.‘Goede ontwikkeling’ dacht hij nog even totdat zijn rug bestormd werd en er ‘hort sik’ geroepen werd. Het kostte moeite om onverstoorbaar te blijven. Hij probeerde zijn stiff upper lip te bewaren en dat is toch al zo lastig bij honden van zijn ras met zo’n eerbiedwaardig profiel van trots gewelfde lippen.
‘Hé Lord(hij gruwt ervan als hij hem zo populair toeroept) kom er eens gezellig bij, we hebben feest weet je wel’.Natuurlijk weet hij dat en voelt de feestmuts als een affront wiebelen tussen zijn oren.Hij komt majesteitelijk overeind en moet een kreun onderdrukken. Die verrekte jicht ook.Maar hij doet zijn best, hij doet altijd zijn best, en sjokt met een feestelijke kop naar ze toe en hij schudt eens vriendelijk met kop en wangen. Klodders kostelijk kwijl spatten vrolijk en lobberig in het rond en hij ziet verbaasd dat iedereen wegstuift. Die mensen, daar begrijp je toch ook niks van.Hij kijkt in de spiegel en de moed zakt hem in de oogleden.Nou staat die feestmuts ook nog scheef.
jan luiken blogt 