De Koning is door The Queen verheven tot Ridder in de Orde van de Kousenband.Verheven en dat klinkt toch weer anders dan benoemd.Verheven en bij zo’n woord stijg ik al op naar de doorluchtige sferen van tiara’s, kronen, diademen, sjerpen en grootlinten al dan niet bezaaid met ridderorden met of zonder gespen die hangen aan een rozet en dan heet dat weer een kleinood of grootkruis.Van de woorden kleinood en grootkruis word ik een beetje giechelig en van de weeromstuit lazer ik uit de hogere sferen en ga op zoek naar mijn enige eigen onderscheiding.Eerst graai ik gewoontegetrouw in het naaimandje tussen de zaken die al jaren wachten op een herstel- of verstelbeurt op zoek naar iets waarvan je niet weet waar je het anders zou moeten laten. Nee dus. Maar het zaad van de zoekwoede is gezaaid en na uren vind ik mijn enige onderscheiding in mijn eigen sokkenla. Nou heb ik ook een hoeveelheid sokken waar Imelda Marcos schoenen tekort aan zou komen maar dat terzijde.Ik koester opgelucht mijn gestolde trots en met omfloerste blik streel ik het als goud blinkende kleinood dat hangt aan, en ja met de beste wil van de wereld kan ik het toch geen rozet noemen, een sjerpje van smaragdgroen en goudgeel.Het geheel wordt fier bijeengehouden met een, eveneens goudkleurig, gespje met de trotse opdruk ‘Vierdaagse Nijmegen’.Ik roffel enthousiast naar beneden op weg naar mijn geliefde om met haar mijn geluk te delen en vertel haar ook van mijn voornemen om een foedraal aan te schaffen en dat met Russisch Groen gekleurd fluweel te bekleden en daar mijn enige eigen onderscheiding op te vlijen en dan ten toon te stellen op ‘den schouw’ want dat lijkt mij een toepasselijk naam voor mijn enige onderscheiding.Wat een loopbaan: Van Sokkenla tot den Schouw. Het lijkt warempel wel een adellijke naam. Toch weer in doorluchtige sferen. Nog een kroonluchter erbij en je zult zien hoe mijn enige onderscheiding tot recht komt.
Vergenoegd, en heimelijk ook wel een beetje trots op mijn nieuwe status, google ik op kousenband.Een tsunami aan Surinaamse gerechten komt op me af. De kousenband is een lange peul lijkend op een langgerekte sperzieboon en wordt gebruikt in roti en boboti gerechten. De smakelijke kousenband met een vergenoegde sfeer van Surinaamse Mama’s die dan verlekkeren ‘lekker toch’.De kousenband is, de naam zegt het al, een soort jarretel en net als de bretel een accessoire om zaken hoog te houden. En dat gebeurt al zeker sinds 1348 toen King Edward de Derde de Orde instelde nadat hij, zoals het verhaal gaat, een afzakkende kousenband bij een Lady galant en op hoofse wijze weer bevestigde terwijl hij de ridderlijke woorden sprak: “Honi soit qui mal y pense” hetgeen dan weer betekent “Schande over hem die er kwaad van denkt”.Ja ja, zo ging dat in die tijden.Tegenwoordig zou een bruid een kousenband dragen en door hem af te schuiven afstand doen van haar maagdelijkheid. Ja ja, en wie gelooft dat nog?Ook zou de bruidegom volgens traditie de kousenband met zijn tanden van het pasgetrouwde been halen. Die gewoonte moeten we er in ere herstellen. Heerlijk, onder een wolk van taft en tule grasduinen naar een kousenband. Ik zie het al voor me. En met een rooie kop er weer onder uit en dan de kousenband over de schouder werpen en wie hem vangt is de volgende bruidegom.
Ik denk dat The Queen dit soort gesol ver van zich werpt. Het gedrag bedoel ik natuurlijk, niet die kousenband.En ik, als hoeder van mijn eigen enige onderscheiding, kan dat aanvoelen.
‘Lieve,’ zegt mijn geliefde terwijl ze mij mijn broekspijpbinder toewerpt als ik op mijn fiets spring, ‘vergeet je kousenband niet’.Zie ik nou spotlichtjes in haar ogen?
jan luiken blogt 