De bloemenman (17-1-’18)

Sinds jaar en dag kom ik regelmatig bij de Bloemenman.Zijn bloemen verwelkomen me fleurig en uitnodigend.De Bloemenman vind ik een aardige vent.Rustig geeft hij advies of hebben we anderszins nader overleg.Met als resultaat een fleurige geliefde thuis.De wandeling vanaf de Bloemenman vanuit het centrum naar huis is een genoegen.Wanneer ik met verende tred, een blije kop en een prachtige bos bloemen huiswaarts keer ontstaan er onverwachte reacties.Van vrouwen: ‘dat had je niet hoeven doen hoor’ ‘zijn die voor mij?’ of tegen hun eigen man: ‘kijk eens wat een mooie bloemen’ of ‘dat doe jij nou nooit’ met een vinnigheid die mij ook zou ontmoedigen. De meeste reacties gaan overigens gepaard met een stralende en parelende lach.Van mannen: ‘hé man heb je iets goed te maken?’ of ‘ik neem alleen bloemen mee als ik van de kapper kom om mijn kop achter zo’n struik te verbergen’Hoe dan ook, ik heb mijn Bloemenman weleens toevertrouwd dat ik met zijn bloemen een geweldige versiertruc in handen heb.Hij keek me vrolijk aan en zei dat hij er niet verder over zou praten.Kijk, zo’n band heb ik nou met mijn Bloemenman.Een keer per jaar verzorgt hij ook de bos rode rozen als mijn geliefde een ietsje ouder wordt. Zij zegt dan blozend tot in haar coeurtje, dat moet je volgend jaar niet meer doen. Dat wordt onbetaalbaar. De laatste jaren neemt mijn Bloemenman na haar verjaardag dan ook een weekje vakantie. Dat heeft natuurlijk niets te maken met de leeftijd van mijn geliefde maar met de toegenomen kwaliteit van de rozen.In het Nieuwe Jaar, de kerstboom was kwijnend, stapte ik opgetogen richting mijn Bloemenman.Helaas zijn kiosk was dicht.Ach, dacht ik, inventarisatie, vakantie of was er een andere mevrouw rozig verjaard.Paar dagen later, het werd echt weer eens tijd voor een bloemetje, nog steeds dicht.Of nee, gelukkig, er scheen licht. Jawel, maar geen bloemen meer en ook geen Bloemenman meer. Een andere, nog onduidelijke, nering stond opgesteld.Ik sjokte terug naar huis, met afhangende schoudertjes, zonder bloemen.Geen verende tred, geen parelende en stralende dames.Mijn geliefde ontzet: ‘hoe kan hij dat nou doen?’‘Zonder iets te zeggen?’‘Zonder iets te zeggen!’