Dagje uit (9-3-’19)

We besloten eens ’n dag gepensioneerd te zijn.Dat was nog niet zo eenvoudig. Vindt maar eens een dag dat we de virtuele geraniums in de vensterbank  zouden kunnen zetten. Elke dag, week in week uit, bleek bezet met allerhande nuttige en vooral ook onnuttige bezigheden.De agenda werd omgeploegd en uiteindelijk was daar een dag, vele weken later, dat we allebei vanaf 10 uur nog geen activiteiten gepland hadden en met een gevoel van trots en opluchting noteerden we in onze gemeenschappelijke elektronische agenda “dagje uit”.Het stond er wat triomfantelijk en tegelijkertijd ook uitdagend.Het gevoel van triomf herkende ik wel bij mezelf en de uitdaging… ach ja we hadden nog vele weken te gaan om iets leuks voor ons ‘dagje’ te bedenken.Dat zou wel goed komen.Dachten we.De aanloop naar ons dagje was een wekenlang mijnenveld aan obstakels.Zoals onverwachte sneeuwbuien onze broze botten lijven bedreigden die de valpartijen nog wel overleefden maar er desalniettemin toch gehavend uit zijn gaan zien. Ook de griep hebben we verjaagd. We zagen de dappere Theresa May met de moed der wanhoop struggelen met de Brexit, in welke vorm dan ook, en constateren gelaten dat Trump een Oen blijft en niet alleen door die maffe kapsels. Maar de grootste verandering in ons leven in aanloop tot het “dagje uit” is de komst van een hondje. Een pupje nog dat door ons leven dartelt met een jaloersmakende energie. Wij dartelen even hard om het beestje heen en dat kost ons heel veel energie. We liggen ’s avonds met ons drieën uitgeteld op de bank. Jinek op volle sterkte maar wij halen het niet meer. Toen ik een keer iets eerder ontwaakte uit tomeloze diepten dan die andere twee maakte ik snel een ‘sfeerfotootje’. Het hondje in haar onschuld zag er nog het beste uit maar ik wist dat ik nu doeltreffend chantagemateriaal in handen had. Toen ik met een vilein lachje het fotootje showde waren de beide dames in shock. Gekwetste ijdelheid natuurlijk. In een split of a second jengelde mijn telefoon, er kwam een foto binnen. Ontsteld keek ik naar een onbestemd afgietsel van mezelf met verfletste gelaatstrekken, openhangende mond gestut door een tsunami aan onderkinnen en om het geheel compleet te maken droop er een streepje kwijl….. We hebben allebei de foto gewist  en zijn in harmonie gaan slapen.Het “dagje uit” werd een succes. Het hondje mocht mee. De actieradius was daardoor beperkt. Hoezo strandwandelen in Knokke of funshoppen in Düsseldorf of Rembrandten in het Rijks. Het werd een broodje kroket en een groentekroket in een stadsherberg terwijl de gure herfstwind alle gedachten aan een lente onstuimig verjoeg.Het hondje kwispelde onze “dagjes uit” tegemoet.We hebben er alvast heel wat geagendeerd.