Appelflappen (20-5-’18)

Zo, de schoenen leeg geklopt en de kousen zorgvuldig gladgestreken en op weg met verende tred en het ‘Jo met de banjo’ gevoel.
Toen ik een kleine 10 jaar geleden in Nijmegen kwam wonen vond ik dat ik dan een keertje de 4-daagse moest lopen en dat heb ik dat jaar er op ook gedaan, met veel genoegen, en vervolgens van de bucketlist geschrapt. Zie zo dat was dat.Maar elk jaar begon het weer te kriebelen, ik was er al voor gewaarschuwd, zal ik nog een keer meelopen en nu heb ik toegehapt.Gezien mijn houdbaarheidsdatum hoef ik nog maar 30 km. Piece of cake dacht ik maar inmiddels weet ik wel beter. Die houdbaarheid hè.Welgemoed ga ik echter op pad. Het zou een mooie tocht door de Betuwe worden, het weer is prachtig en…. de organisatie van deze tocht belooft verse appelflappen ergens onderweg. Het ‘Jo met de banjo’ gevoel is juichend aanwezig.Ook mijn medewandelaars kijken nog stralend.De paden op de lanen in. De stemming zit er al goed in.De klaprozen applaudisseren en knikken goedkeurend, de cicaden schuimen schoorvoetend en een zwart schaap haast zich weg. Kortom, ook de natuur leeft mee.Ik vind het altijd fascinerend om te kijken hoe de collega wandelaars zich voortbewegen.Fier, elegant, in cadans, schoon en onberispelijk.Zwaaiend, zwabberend, zwalkend, zwoegend, zwetend en die komen er ook.Er liep iemand voor me en ik vreesde dat zij de volgende 50 meter niet meer zou halen.Desondanks had ze een indrukwekkende hoeveelheid speldjes, insignes en medailles op haar rugzak en toen ik haar passeerde knikte ze me opgewekt toe. Dan rest mij slechts nederigheid.We wandelen een prachtige route omzoomd door fraaie bomen en boerderijen en naderen de Reethsestraat. Ik schiet in de lach en realiseer me hoe zingevend destijds de gesprekken met mijn nageslacht ook waren, de sfeer sloeg onherstelbaar om als er een banaliteit passeerde. Ze lagen dan in een deuk, jongleerden met het woord of de gedachte en waren voor geen rede meer vatbaar.En ja hoor, aangekomen bij de Reethsestraat staan twee mevrouwen gebukt op de jaloersmakende soepele manier zoals alleen mevrouwen maar kunnen. Met gestrekte knieën en de ellebogen rustend op straat rommelen ze in hun rugzakje. Gezien het indrukwekkende epos van hun postuur zorgen ze voor een natuurlijke weg- en blikversperring.Denkend aan mijn zonen neem ik gniffelend deze hindernis en begin me te verheugen op de appelflappen die ook nog vers zouden zijn. En dat waren ze, heerlijk vers, knisperend en krokant en de vulling net nog een beetje warm. Gezellig ook. Iedereen aan de flap en de enkeling die op nuffige toon in eerste instantie zo’n slappe flap meende te moeten weigeren sprintte alsnog om een appelflap.Wat wil je ook. Best eppelfleppen ever!Ik neem er twee en vervolg daarna lichtvoetig en zorgeloos  mijn weg.Dat duurt niet lang, die houdbaarheid hè.Eenparig vertraagde niet meer zo verende tred. Gewoon een sukkelgang dus.Ik passeer toch nog twee meisjes die hun stoelgang bespreken.Twee mannen zeuren over de route en die laat ik ook maar links liggen.En dan zijn ze in de verte al te horen.Luidkeels gezang komt dichterbij.Ze lopen ook niet soepel meer maar hebben oorverdovend plezier.Ze zijn niet erg tekstvast maar wel stemvast.En Frans Bauer klinkt goed als ze met malle motoriek iedereen voorbij lopen.Ik strompel door en kom jaren later aan bij het eindpunt.Ze zitten achter een biertje, zingen met inmiddels schorre kelen en hebben lol.Lol, daar gaat het om.En een appelflap natuurlijk.