4Daagse (21-7-’19)

Toch maar weer de stoute schoenen aangetrokken en de 4Daagse gelopen.Gezien mijn eerbiedwaardige leeftijd draaide ik me nog lekker een keertje om als ik in de verte het gejoel voor de vroege vogels op de Wedren hoorde aanzwellen. Nou is uitslapen een rekbaar begrip en had ik voor de zekerheid toch maar een wekkertje gezet en arriveerde ook voor mijn doen op een humeurig tijdstip in de keuken alwaar het hondje not amused bleek.Ze keurde mij geen blik waardig, maakte geen contact en hulde zich in een misprijzend stilzwijgen. Non verbaal gaf ze het aan: nee hè, daar heb je hèm óók, niet nù al, ik ben een waaks hondje maar heb mijn rustpauze nodig.Aldus aangemoedigd trok ik ter Wedren. Veel grijze koppen en gehoorapparaten, gestaalde heupen, krakende en getapete knieën, 11-jarigen met begeleiders en dan die sfeer.Die sfeer die zo onmiskenbaar en woest positief is. Doorgewinterde opa’s die hun kleinkinderen bemoedigend toespreken. Gewoon doorlopen dan kom je er vanzelf, de ene voet voor de ander blijven zetten en dan ben je er ineens en als het gaat regenen word je vanzelf weer droog en de meest troostrijke ‘wat nu valt, valt straks niet.’ Open deuren tot en met, van een eenvoudige schoonheid die niet te betwisten valt. De kinderen knikken geïntimideerd door zoveel wijsheid. Bij sommigen zie je ook gerede twijfel in de ogen en bij hun begeleidende ouders pure wanhoop. Maar goed het scannen gaat beginnen en we schuifelen achter elkaar de eerste meters op en de laatsten der nachtelijke overleveraars lallen in de bermen en zijn ‘trots op ons’ en ‘weten zeker dat we het gaan halen’.Na een uit volle borst ‘you never walk alone’ en ‘kedeng kedeng’ valt er een serene stilte en ik wil net over de zin van het leven gaan denken als er een joviale leider van een groep kinderen op megafoonsterkte roept ‘waar is het feessie?’ De gedrilde kinderen antwoorden royaal ‘hier is het feessie’. Dit vraag- en antwoordspel gaat een aantal maal in enthousiast staccato door en bezorgt mij al het antwoord op mijn pseudofilosofisch ‘zin van het leven’ hoogdraverij. Het stemt me ook nederig. Als ik om me heenkijk zie ik de wandelaars maar ook de toeschouwers van wie het duidelijk is dat het leven niet zo maar een feessie is. Doorzettingsvermogen, wilskracht, pijn verbijten om… Om wat? Om onderdeel, deelgenoot, verbonden te zijn met het feest dat gevierd wordt op en naast het parcours. Ook ontroering door een mevrouw die rolstoelt met op haar shirtje ‘ik loop voor diegenen die niet meer lopen kunnen’. Of een man ‘ik loop op één nier’. Klip en klaar niet altijd feest geweest maar ze zijn er wel èn ze doen het. Chapeau!Ook humor. Een zwoegend 7heuvelenmeisje in een roze shirt: ’dus dit is wat ie bedoelde toen hij vroeg of ik kwam stappen in Nijmegen’.De geblakerde voeten zijn tot bedaren gekomen, de alcohol sijpelt langzaam weg, de 4Daagse baard geschoren en ik kijk in de spiegel naar mijn vierdagen strompelen kop en concludeer:
’ Ja het was weer een feessie’.